گوش

شرح بیماری

پارگی‌ پرده گوش عبارت‌ است‌ از پاره‌ شدن‌ پرده‌ نازک‌ گوش‌ که‌ قسمت‌های‌ داخلی‌تر گوش‌ را از گوش‌ خارجی‌ جدا می‌کند.

علایم‌ شایع

– درد ناگهانی‌ درگوش‌
– ناشنوایی‌ نسبی‌
– خونریزی‌ یا ترشح‌ از گوش‌. ترشح‌ گوش‌ ممکن‌ است‌ در عرض‌ ۴۸-۲۴ ساعت‌ پس‌ از پارگی‌، شبیه‌ چرک‌ شود.
– وزوز گوش‌
– سرگیجه‌

– علل‌
پاره‌ شدن‌ پرده‌ گوش‌ به‌ دنبال‌ وارد کردن‌ یک‌ شی‌ء مثل‌ گوش‌ پاک‌کن‌ یا گیره‌ کاغذ برای‌ تمیز کردن‌ یا رفع‌ خارش‌ گوش‌
وارد آمدن‌ فشار ناگهانی‌ به‌ پرده‌ گوش‌ به‌ سمت‌ داخل‌، مثلاً در اثر سیلی‌، حادثه‌ به‌ هنگام‌ شنا یا شیرجه‌، یا وقوع‌ انفجار در نزدیکی‌ فرد
وارد آمدن‌ فشار ناگهانی‌ به‌ پرده‌ گوش‌ به‌ سمت‌ خارج‌ (مکش‌ به‌ سمت‌ خارج‌) مثلاً در اثر بوسیدن‌ گوش‌
عفونت‌ شدید گوش‌ میانی‌

– عوامل تشدید کننده بیماری
– عفونت‌ اخیر گوش میانی
– صدمه‌ به‌ سر

– پیشگیری‌
– هیچ‌ شئی‌ را درون‌ مجرای‌ گوش‌ فرو نکنید
– از صدماتی‌ که‌ ممکن‌ است‌ باعث‌ پاره‌ شدن‌ پرده‌ گوش‌ شوند اجتناب‌ کنید
– در صورت‌ بروز عفونت‌ گوش‌ میانی‌، سریعاً برای‌ درمان‌ مراجعه‌ کنید

– عواقب‌ مورد انتظار
-اگر پرده‌ گوش‌ پاره‌ شده‌ عفونی‌ نشود، معمولاً خود به‌ خود در عرض‌ ۲ ماه‌ ترمیم‌ صورت‌ می‌گیرد. اگر پرده‌ گوش‌ پاره‌ شده‌ عفونی‌ شود، عفونت‌ را می‌توان‌ درمان‌ کرد و شنوایی‌ نیز معمولاً مشکل‌ دایمی‌ پیدا نمی‌کند.

-اگر پارگی‌ خود به‌ خود ترمیم‌ نشود نیاز به‌ جراحی‌ وجود دارد

– عوارض‌ احتمالی‌
-عفونت‌ گوش‌، همراه‌ با تب‌، استفراغ‌ و اسهال‌
-ندرتاً خونریزی‌ زیاد
-مننژیت
-ماستوئیدیت) عفونت‌ ماستوئید، ناحیه‌ استخوانی‌ درست‌ پشت‌ گوش)
-ندرتاً ناشنوایی‌ دایمی‌

– درمان‌
– اصول‌ کلی‌
– تشخیص‌ با معاینه‌ گوش‌ با اتوسکوپ‌ (دستگاه‌ مخصوص‌ دیدن‌ داخل‌ گوش‌) تأیید می‌شود. همچنین‌ ممکن‌ است‌ مایع‌ داخل‌ گوش‌ کشت‌ داده‌ شود
– درمان‌ شامل‌ دارو برای‌ پیشگیری‌ از عفونت‌ و مراقبت‌ حمایتی‌ برای‌ درد است‌
– حتی‌المقدور فین‌ نکنید. اگر این‌ کار ضرورت‌ داشته‌ باشد، آن‌ را به‌ ملایمت‌ انجام‌ دهید
– مجرای‌ گوش‌ را خشک‌ نگاه‌ دارید. شنا نکنید، دوش‌ نگیرید، یا در باران‌ بدون‌ چتر راه‌ نروید
– اگر پرده‌ گوش‌ خود به‌ خود ترمیم‌ نشود، عمل‌ جراحی‌ ظریفی‌ برای‌ ترمیم‌ آن‌ صورت‌ خواهد گرفت‌

– داروها

– آنتی بیوتیک برای‌ پیشگیری‌ از عفونت‌
– داروهای‌ ضد درد. برای‌ درد خفیف‌ می‌توانید از استامینوفن استفاده‌ کنید

– فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری
– با رو به‌ بهبود گذاشتن‌ علایم‌، فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری های‌ عادی‌ خود را از سر گیرید

– رژیم‌ غذایی‌
– رژیم‌ خاصی‌ توصیه‌ نمی‌شود

-درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟
-اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان علایم‌ پارگی‌ پرده‌ گوش‌ را دارید، خصوصاً اگر ترشح‌ چرک‌ مانند از گوش‌ خارج‌ شود

-اگر یکی‌ از موارد زیر هنگام‌ درمان‌ رخ‌ دهد

-تب‌
-دردی‌ که‌ علی‌رغم‌ درمان‌ ادامه‌ یابد
-سرگیجه‌ای‌ که‌ بیش‌ از ۲۴-۱۲ ساعت‌ طول‌ بکشد
-اگر دچار علایم‌ جدید و غیرقابل توجیه شده اید‌. داروهای‌ مورد استفاده‌ در درمان‌ ممکن‌ است‌ عوارض‌ جانبی‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشند 

شنوایی حس مهمی است که بخشی از ارتباطات ما را با جهان خارج امکان پذیر می‌سازد. کودک با دریافت های شنیداری، حرف زدن را یاد می‌گیرد. چنانچه طفلی از ابتدا نشنود قادر به تکلم هم نیست. حدود ۱۰% از جمعیت جهان دچار کمشنوایی هستند که ۱۳۰ میلیون در حد متوسط تا شدید می باشند. ۶۵ میلیون از این تعداد از بدو تولد به این مشکل دچارند.
کم شدن شنوایی میتواند یک یا دوطرفه ، خفیف تا کامل ، فرکانس ‌های پائین یا بالا ، مادرزادی یا پس از تولد باشد. کاربردی ‌ترین تقسیم بندی ، گروه بندی ان به دو نوع انتقالی و حسی- عصبی است. در نوع انتقالی اشکال در قسمت هدایتی‌ گوش است که شامل گوش خارجی‌ و میانیست. از این نمونه می‌توان از انسداد مادرزادی مجرای گوش، وجود جسم خارجی‌ و یا جرم در مجرای گوش، پارگی پرده صماخ ، گسیختگی یا چسبند‌گی استخوانچه ها، و یا وجود مایع گوش میانی نام برد. در نوع حسی- عصبی اشکال در حلزون و یا بعد از آن است. این اختلالات شایعتر بوده و در کودکان زیر ۵ سال ممکن است کری شدید ایجاد نماید.

علل اختلالات شنوایی:

کم شدن شنوایی علل گوناگونی دارد که مهمترین آنها عبارتند از:
۱ – بیماری های ارثی : این دسته از بیماری ها، مهم‌ترین علت کاهش شنوایی های عمیق و یا کری مطلق می‌باشند. اختلالات شنوایی در این بیماری ها ممکن است از بدو تولد خود را نشان داده و یا بعدها حتی بعد از ۲۰ سالگی بروز پیدا کند. این افراد معمولا سابقه فامیلی مثبت دارند؛ یعنی حداقل یک تن از بستگان درجه ۱ یا ۲ مبتلا به کاهش شنوایی می باشند. برخی از این افراد ممکن است ناهنجاری های دیگر همچون ناهنجاری های قلبی عروقی، کلیوی و یا تیروئیدی داشته باشند.
۲ – عفونت ها : برخی عفونت ها مانند سرخجه در زمان جنینی می‌تواند باعث اختلالات شدید در شنوایی گردد. گروه دیگری از عفونت‌ها در ابتدای تولد نیز می‌توانند آسیب‌های جدی به شنوایی برسانند؛ همچون بیماری آنفلونزا، سرخک و اوریون .
عفونت در گوش میانی یکی از شایع‌ترین بیماری‌های عفونی در کودکان ۱ تا ۱۰ ساله است. تقریبا ۹۰% کودکان در این محدوده سنی حداقل یکبار دچار این عفونت می‌شوند این بیماری معمولا به دنبال سرما خوردگی شروع شده و درد گوش تب و بی‌اشتهایی از علایم مشخصه آن می‌باشد. خوشبختانه با درمان مناسب و به موقع بهبود یافته و هیچ عارضه ای بجا نمی‌ماند.
بیماری مهم دیگر در کودکان التهاب غیر عفونی گوش میانی می‌باشد که بدون علایمی همچون درد و تب بوده و تنها زمانی مشخص می‌شود که والدین یا مربیان متوجه کم شنوایی کودک می‌شوند. نام این بیماری (اتیب سروز) می‌باشد و یکی از مهم‌ترین دلایل کم‌شنوایی اطفال است. در مراحل پیشرفته، درمان آن جراحی است. عفونت مزمن در گوش از دیگر بیماری‌های رایج می‌باشد. در این حالت عفونت باعث پارگی پرده گوش شده و به دنبال آن عفونت‌های مکرر و یا دایمی ایجاد می‌شود. این بیماری باعث کاهش شنوایی، ترشحات چرکی بدبو از گوش و در برخی مواقع عوارض خطرناکی همچون فلج عصب صورت، مننژیت و یا آبسه مغزی و یا سرگیجه دارد. درمان آن فقط جراحی است. بیماری نسبتا شایع دیگر اتواسکلروز است در این بیماری شنوایی به دلیل چسبندگی استخوانچه‌ها در گوش میانی به تدریج کم می‌شود و معمولا در سنین نوجوانی و جوانی ظاهر می‌گردد. درمان این بیماری گذاشتن سمعک و یا جراحی است. بیماری نسبتاً شایعی بنام منیر(meniere’s dx) می‌تواند علایمی همچون سرگیجه، کاهش شنوایی، وِز وِز و پُری گوش به وجود آورد. این بیماری معمولا یک طرفه و پیشرونده است.
۳- ضربه: ضربه‌ها از دیگر عوامل آسیب به گوش می‌باشند. ضربه‌ای مثل سیلی، برخورد اجسام به سر و یا گوش، سوانح رانندگی، افتادن از ارتفاع و ضربه به سر ممکن است باعث آسیب‌های خفیف تا بسیار شدید به سیستم شنوایی و تعادل شوند. دراین صدمات احتمال آسیب پرده گوش، استخوانچه و یا حتی حلزون شنوایی وجود دارد.
۴- سرو صدا: از علل دیگر کم شدن قدرت شنوایی، مجاورت مداوم در محیط پر سر و صداست. در جوامع صنعتی و در کارخانجات سر و صدای دستگاه‌ها، باعث افت تدریجی شنوایی می‌گردد. همچنین گوش دادن به موسیقی با صدای بلند و به خصوص از طریق “هدفون” و “هدست” در نوجوانان و جوانان می‌تواند صدماتی جدی و برگشت ناپذیری به گوش وارد نماید. تنها راه درمان دراین قبیل موارد محافظت از گوش در محیط‌های صنعتی و دوری جستن از مکان‌های پر سر و صداست.
۵- سایر عوامل: مسایلی دیگر مثل معرفی برخی داروها، بیماری‌های خود ایمنی، پیرگوشی نیز می‌تواند باعث کاهش شنوایی شوند.

تشخیص بیماریهای گوش:
در اکثر موارد پزشک با گرفتن شرح حال، معاینه فیزیکی و اخذ آزمایش شنوایی و یا در مواردی آزمایشات خون و یا تصویربرداری به تشخیص می‌رسد. علایمی همچون کم شنوایی، ترشح، درد، وِز وِز، سرگیجه و مدت زمان و یا تکرار آن، باید بیان گردد. وجود هرگونه بیماری چون دیابت، فشارخون، بیماری‌های غددی مثل تیروئید و ضربه به گوش و یا مصرف داروها و سوابق فامیلی باید با پزشک در میان گذاشته شود. پزشکتان با معاینه دقیق و با استفاده از وسایل مخصوص میتواند به بیماری شما پی ببرد. در بسیاری از مواقع گرفتن تست شنوایی لازم است که نشان دهنده نوع و میزان کم شنوایی است. استفاده از سی‌تی‌اسکن و MRI نیز در پاره‌ای از اوقات ضروری است. کودکان و نوزادان نیاز به تست‌های اختصاصی و پیشرفته تشخیصی دارند.

پیشگیری:
همچون بسیاری از بیماری‌های دیگر، در اینجا نیز پیشگیری نقش بسیار پر رنگ و قابل توجهی دارد. در مواردی مثل وراثت، تنها با آگاهی دادن و مشاوره قبل از ازدواج می‌توان از افزایش نسل بیماران با ناشنواییِ عمیق جلوگیری کرد. در عفونت‌های حاد گوش میانی مراجعه به موقع به پزشک و درمان مناسب مانع از بروز عوارض همچون پارگی پرده گوش، از بین رفتن استخوانچه‌ها و تبدیل آن به عفونت مزمن که درمان مشکل‌تری دارد، می‌شود. عدم قرارگرفتن در محیط‌های پُر سر و صدا و استفاده از محافظ‌های گوش می‌تواند از بروز عوارضی که بعضاً علاج ناپذیرند، جلوگیری کند.

درمان:
درمان بیماری‌های گوش و کم شنوایی شامل سه دسته درمان‌های طبی، توان‌بخشی و جراحی می‌باشد.
مهمترین گروه از نظر تشخیص و درمان به موقع، نوزادان هستند. چنانچه کم شنوایی همان ماههای اول پس از تولد درکودک تشخیص داده و درمان نشود، باعث کری، عدم تکلم و اشکالات متعدد روحی، روانی وآموزشی می‌گردد. در بیماری‌هایی مثل عفونت‌های حاد درمان فقط طبی است. استفاده از آنتی بیوتیک مناسب باعث بهبودی کامل بیمار می‌شود. در بیماری‌ای مثل (اُتیت سروز) چنانچه درمان‌های طبی جواب ندهد، درمان بعدی، جراحی خواهد بود. در این جراحی پرده گوش باز شده و مایع غلیظ پشت آن تخلیه و سپس لوله کوچکی شبیه قرقره جهت تهویه روی پرده گوش نصب می‌گردد.

درمان پارگی پرده گوش، از بین رفتن یا چسبندگی استخوانچه و عفونت‌های مزمن تنها از طریق جراحی امکان‌پذیر است. خوشبختانه با استفاده از روش‌های علمی جدید در جراحی و کاربرد تجهیزات و وسایل پیشرفته، شانس موفقیت دراین گونه اعمال به حدود۹۰% رسیده است.

کاشت حلزون:
درکودکان زیر ۴ سال که تکلم را یاد نگرفته و دچار ناشنوایی بسیار شدید و یا کامل دو طرفه باشند و یا افراد بزرگسالی که پس از یادگیری تکلم به هر دلیلی کر شده باشند، از عمل جراحی کاشت حلزون استفاده می‌شود. دراین جراحی یک حلزون مصنوعی طی عمل جراحی دقیقی در داخل گوش کار گذاشته می‌شود. در نتیجه، فرد قادر به شنیدن می‌گردد. البته این افراد نیاز به جلسات مکرر توان‌بخشی و گفتار درمانی برای شنیدن و تکلم دارند.

سمعک:
سمعک دستگاه کوچک و ظریفی است که صوت را پس از تقویت به داخل گوش هدایت می‌کند. سمعک‌ها انواع مختلفی دارند که بسته به نوع بیماری و میزان کم شنوایی به جیبی، پشت گوش و درون گوش تقسیم می‌شوند. نوع داخل گوش کاملا پنهان بوده و مشکل ظاهری و زیبایی را حل می‌کند. سمعک‌های نسل جدید بر خلاف اسلافشان یک رایانه کوچک قابل تنظیم و برنامه‌ریزی می‌باشند و بسیاری از معایب قدیمی‌ها مثل سوت زدن را ندارند و تحمل و استفاه از آنها بسیار بهتر شده است. 

 

عفونت‌های گوش میانی یا اتیت مدیا (Otitis Media) شایع‌ترین بیماری دوران کودکی و یکی از اصلی‌ترین علل مراجعه خانواده به پزشک است. بیشترین میزان مراجعه به پزشکان، مربوط به کودکان زیر ۳ سال مربوط به این بیماری است. تقریبا ۸۰ % کودکان تا سن ۷ سالگی حداقل یکبار به این عفونت‌ها مبتلا می‌شوند ولی تعدادی از آنها مکررا دچار بیماری می‌شوند. برخی اوقات شناسایی آن توسط والدین دشوار است کودکانی که قادر به تکلم نیستند، دایماً بی‌قراری کرده و نمی‌توانند محل وجود درد را نشان دهند. . برخی والدین تصور می کنند که کشیدن گوش توسط کودکان علامتی مطمئن برای وجود عفونت گوش است، در حالی که مطالعات نشان می دهد کشیدن گوش در غیاب علایم دیگر، معمولاً ارتباطی با عفونت ندارد.

اوتیت مدیا به سه صورت دیده می شود :

۱) اوتیت مدیای حاد: یك عفونت باكتریائی حاددر گوش میانی است که بدنبال عفونت دستگاه تنفسی فوقانی (مثل سرماخوردگی) اتفاق می‌افتد .

۲) اوتیت مدیای حاد عود كننده : اگر اوتیت مدیای حاد سه بار یا بیشتر در ۶ ماه یا ۴ بار یا بیشتر در یك سال اتفاق افتد از نوع عود كننده می‌باشد.

۳) اوتیت مدیای سروز: التهابی بدون علامت همراه با تجمع مایع در گوش میانی كه به دنبال اوتیت مدیای حاد ویا عود كننده ایجاد می‌شود .

مکانیزم ایجاد این عفونت‌ها چیست؟

اصلی‌ترین عامل ابتلا به عفونت گوش میانی، اختلال عملکرد شیپور استاش است. شیپور استاش لوله‌ای باریک است که گوش میانی را به قسمت بالایی حلق (نازوفارنکس) وصل می‌کند. وظایف شیپور استاش عبارتند از محافظت از گوش در برابر ورود میکروب‌ها وتخلیه ترشحات گوش میانی و متعادل سازی فشار هوا بین فضای گوش میانی و قسمت فوقانی حلق. شیپور استاش در کودکان نسبت به بزرگسالان کوتاه‌تر گشادتر و افقی‌تر بوده و از بافت غضروفی نرم تشکیل شده است. این شکل قرارگیری در بزرگسالان، محافظت بیشتری از گوش میانی فراهم می‌کند اما افقی قرار گرفتن آن در کودکان، موجب می‌شود تا باکتری‌های موجود در نازوفارنکس، به آسانی وارد فضای گوش میانی شوند. این باکتری‌ها در گوش میانی ایجاد التهاب و عفونت می‌کنند.

چه عواملی زمینه‌ساز این عفونت‌ها هستند؟

قرار داشتن در معرض دود سیگار محیطی.
کودکانی که در هنگام تولد نارس بوده یا وزن کمی داشته‌اند
داشتن سابقه عفونت‌ گوش
سرماخوردگی‌های مکرر
سابقه خانوادگی عفونت‌های گوش
قرار گرفتن در محیطهای شلوغ مثل مهد کودک و کودکستان
شیر خوردن با بطری و یا استفاده از پستانک
آلرژی‌ های مختلف

علائم این عفونت‌ها چیست؟

علایم عفونت‌های حاد باکتریائی در کودکان کمتر از ۲ سال که قادر به بیان درد نیستند عبارتند از بی‌قراری تب و بی اشتهایی. مالیدن یا کشیدن گوش ممکن است وجود داشته باشند ولی علائم قابل اعتمادی نیستند. کودکان بالاتر از ۲ سال علاوه بر علائم فوق به گوش درد هم اشاره می‌کنند. ترشح چرکی یا خونابه‌ای ممکن است هر زمانی اتفاق بیافتد که نشانه سوراخ شدن پرده گوش است. معمولا علائم شدید مثل درد و تب پس از ۲ تا ۳ روز بهبود میابند ولی کم شدن شنوائی مدت طولانی تری ادامه میابد. سوراخ پرده گوش هم تقریبا در تمامی موارد التیام میابد.

در بیماری اتیت سروز تنها شنوائی کم می‌شود و درد و تب اصلا وجود ندارد. کاهش شنوایی مهمترین علامت بوده و معمولا والدین ویا مربیان مهد کودک یا مدرسه متوجه کم شدن دقت و توجه ویا افت تحصیلی کودک می‌شوند.

این بیماری‌ها چگونه تشخیص داده می‌شوند؟

شرح حال و معاینه معمولا برای رسیدن به تشخیص کافیست ولی در اتیت سروز گرفتن تستهای شنوایی هم لازم است. در مواردی مثل عدم بهبودی یا بروز عوارض گرفتن کشت میکروبی یا رادیوگرافی ممکن است لازم شود.

عفونت‌های گوش چه عوارضی دارند؟

بعد از برطرف شدن عفونت گوش ممكن است ترشحات مخاطی ، پشت پرده ی صماخ باقی بماند. بعضی اوقات ترشح گوش كاملا برطرف نمی‌شود و حالت چسبنده پیدا می‌كند. در این حالت ممكن است شنوایی كم شود. به این حالت اتیت سروز می‌گویند. کم شدن شنوایی باعث بروز اختلالات رفتاری و آموزشی در کودکان می‌شود.

در موارد نادری ممکن است عفونت به گوش داخلی ، مغز یا سایر بافت‌های مجاور منتشر می‌شود. این مشكل علایم متفاوت و مختلفی ایجاد می‌كند و می‌تواند مغز و اعصاب مجاور را تحت تاثیر قرار دهد.

چه درمانی برای این بیماران توصیه می‌شود؟

بیشتر عفونت‌های حاد گوش میانی بدون درمان و خود به خود ظرف ۳-۲ روز برطرف شده و سیستم ایمنی معمولا می‌تواند باكتری‌ها و ویروس‌هایی را كه منجر به عفونت می‌شوند را از بین ببرد ولی درمان مناسب، علاوه بر جلوگیری از عوارض ناخوشایندی مانند ضایعات دایمی گوش میانی، معمولاً موجب برطرف شدن سریع کلیه علایم می‌شود. درمان اصلی آنتی بیوتیک مناسب است که باید به اندازه و مدت کافی مصرف شود. متاسفانه در بسیاری از موارد مشاهده می‌شود که یا آنتی بیوتیک مناسب و کافی تجویز نشده و یا بیمار آن را درست مصرف نکرده است. با توجه به شیوع بالای این بیماری این مسئله مسئول بروز بسیاری از مقاومت‌های میکروبی در سالهای اخیر شده است. از مسکن‌های مختلف جهت از بین بردن تب و درد استفاده می‌شود ولی داروهایی مثل کورتون و یا قطره‌های گوش هیچگونه جایگاهی در درمان این عفونت‌ها ندارند.

در اتیت سروز وضعیت متفاوت است. بدلیل آنکه این بیماران فاقد علایم شدیدی تشخیص دیرهنگامی دارند. در نتیجه مایعی که در گوش میانی جمع شده بتدریج غلیظ و چسبناک شده و به درمان پاسخ نمی‌دهد. لذا در غالب این موارد جراحی لازم می‌شود. در این جراحی پس از باز کردن پرده گوش و تخلیه مایع غلیظ وسیله کوچکی بنام گرومت که شبیه به قرقره می‌باشد درون پرده کار گذاشته می‌شود. گرومت در حقیقت بطور موقت کار شیپور استاش را در تهویه گوش میانی انجام داده و پس از چند ماه از پرده جدا می‌شود .

آیا می‌توان از این عفونت‌ها پیشگیری کرد؟

با رعایت نکات زیر امکان بروز این بیماری‌ها کمتر می‌شود:

  • تغذیه با شیر مادر حداقل تا شش ماهگی از بروز حملات زودرس عفونت گوش جلوگیری خواهدکرد.
  • اگر شیرخواری با شیشه (شیر) تغذیه می شود، از خوابیده شیر دادن به وی اجتناب کرده و سعی کنید هنگام شیر خوردن کمی سر و بدن وی بالاتر قرار گیرد.
  • مصرف دخانیات توسط والدین و قرار گرفتن کودک در معرض دود، احتمال و شدت عفونت گوش را بیشتر می کند. لذا از مصرف دخانیات جداً خودداری شود.
  • تا حد ممکن از فرستادن کودک به مهد کودک اجتناب شود زیرا به دلیل تراکم کودکان احتمال بروز عفونت‌های تنفسی فوقانی احتمال بروز عفونت بیشتر خواهد بود.
  • رعایت دقیق شست وشوی دست توسط والدین و کودکان باید انجام شود. این کار یکی از بهترین راه‌های کاهش انتقال فرد به فرد عوامل بیماری زای سرماخوردگی است.
  • استفاده از مکمل‌هایی همچون ویتامین‌ها و روی (زینک) در کاهش این عفونت‌ها موثر است. 

 

بیماری‌های گوش

گوش دستگاه مهم و پیچیده‌ای است که اغلب ما تنها از یکی از وظایف آن آگاهیم. علاوه بر شنوایی، گوش عهده‌دار مسئولیتی بسیار حیاتی در بر قراری تعادل بدن دارد. بنابراین اختلالات در عملکرد آن ممکن است باعث کاهش شنوایی، سرگیجه و عدم تعادل و یا هر دوی آنها شود.

ساختمان گوش:

گوش از سه قسمت خارجی (لاله و مجرا) گوش میانی (پرده و استخوان) و گوش داخلی (حلزون و اندام تعادلی) تشکیل شده است. صوت توسط مجرا، پرده و استخوانچه‌ها تقویت گردیده و به حلزون گوش داخلی می‌رسد و از آنجا به صورت پیام‌های عصبی واز طریق عصب شنوایی به کُرتِکس شنوایی در مغز انتقال و در آنجا مفاهیم آن قابل درک می‌گردد.

با توجه به پیچیدگی ساختمانی و عملکردی گوش دلایل مختلفی ممکن است باعث ایجاد اختلال در آن گردد. مهمترین این دلایل عبارتند از:

۱ – بیماریهای ارثی: این دسته از بیماری‌ها، مهم‌ترین علت کاهش شنوایی‌های عمیق و یا کری مطلق می‌باشد. اختلالات شنوایی در این بیماری‌ها ممکن است از بدو تولد خود را نشان داده و یا بعدها حتی بعد از ۲۰ سالگی بروز پیدا کند. این افراد معمولا سابقه فامیلی مثبت دارند؛ یعنی حداقل یک تن از بستگان درجه ۱ یا ۲ مبتلا به کاهش شنوایی می باشند. برخی از این افراد ممکن است ناهنجاری‌های دیگر همچون ناهنجاری‌های قلبی عروقی، کلیوی و یا تیروئیدی داشته باشند.

۲ – عفونت‌ها: برخی عفونت‌ها مانند سرخجه در زمان جنینی می‌تواند باعث اختلالات شدید در شنوایی گردد. گروه دیگری از عفونت‌ها در ابتدای تولد نیز می‌توانند آسیب‌های جدی به شنوایی برسانند؛ همچون بیماری آنفلونزا، سر خک و اُریون.

عفونت در گوش میانی یکی از شایع‌ترین بیماری‌های عفونی در کودکان ۱ تا ۱۰ ساله است. تقریبا ۹۰% کودکان در این محدوده سنی حداقل یکبار دچار این عفونت می‌شوند این بیماری معمولا به دنبال سرما خوردگی شروع شده و درد گوش تب و بی‌اشتهایی از علایم مشخصه آن می‌باشد. خوشبختانه با درمان مناسب و به موقع بهبود یافته و هیچ عارضه‌ای بجا نمی‌ماند.

بیماری مهم دیگر در کودکان التهاب غیر عفونی گوش میانی می‌باشد که بدون علایمی همچون درد و تب بوده و تنها زمانی مشخص می‌شود که والدین یا مربیان متوجه کم شنوایی کودک می‌شوند. نام این بیماری (اتیب سروز) می‌باشد و یکی از مهم‌ترین دلایل کم‌شنوایی اطفال است. در مراحل پیشرفته، درمان آن جراحی است. عفونت مزمن در گوش از دیگر بیماری‌های رایج می‌باشد. در این حالت عفونت باعث پارگی پرده گوش شده و به دنبال آن عفونت‌های مکرر و یا دایمی ایجاد می‌شود. این بیماری باعث کاهش شنوایی، ترشحات چرکی بدبو از گوش و در برخی مواقع عوارض خطرناکی همچون فلج عصب صورت، مننژیت و یا آبسه مغزی و یا سرگیجه دارد. درمان آن فقط جراحی است. بیماری نسبتا شایع دیگر اتواسکلروز است در این بیماری شنوایی به دلیل چسبندگی استخوانچه‌ها در گوش میانی به تدریج کم می‌شود و معمولا در سنین نوجوانی و جوانی ظاهر می‌گردد. درمان این بیماری گذاشتن سمعک و یا جراحی است. بیماری نسبتاً شایعی بنام منیر(menierez dx) می‌تواند علایمی همچون سرگیجه، کاهش شنوایی، وِز وِز و پُری گوش به وجود آورد. این بیماری معمولا یک طرفه و پیشرونده است.

۳- ضربه: ضربه‌ها از دیگر عوامل آسیب به گوش می‌باشند. ضربه‌ای مثل سیلی، برخورد اجسام به سر و یا گوش، سوانح رانندگی، افتادن از ارتفاع و ضربه به سر ممکن است باعث آسیب‌های خفیف تا بسیار شدید به سیستم شنوایی و تعادل شوند. دراین صدمات احتمال آسیب پرده گوش، استخوانچه و یا حتی حلزون شنوایی وجود دارد.

۴- سرو صدا: از علل دیگر کم شدن قدرت شنوایی، مجاورت مداوم در محیط پر سر و صداست. در جوامع صنعتی و در کارخانجات سر و صدای دستگاه‌ها، باعث افت تدریجی شنوایی می‌گردد. همچنین گوش دادن به موسیقی با صدای بلند و به خصوص از طریق “هدفون” و “هدست” در نوجوانان و جوانان می‌تواند صدماتی جدی و برگشت ناپذیری به گوش وارد نماید. تنها راه درمان دراین قبیل موارد محافظت از گوش در محیط‌های صنعتی و دوری جستن از مکان‌های پر سر و صداست.

۵- سایر عوامل: مسایلی دیگر مثل معرفی برخی داروها، بیماری‌های خود ایمنی، پیرگوشی نیز می‌تواند باعث کاهش شنوایی شوند.

تشخیص بیماریهای گوش:

در اکثر موارد پزشک با گرفتن شرح حال، معاینه فیزیکی و اخذ آزمایش شنوایی و یا در مواردی آزمایشات خون و یا تصویربرداری به تشخیص می‌رسد. علایمی همچون کم شنوایی، ترشح، درد، وِز وِز، سرگیجه و مدت زمان و یا تکرار آن، باید بیان گردد. وجود هرگونه بیماری چون دیابت، فشارخون، بیماری‌های غددی مثل تیروئید و ضربه به گوش و یا مصرف داروها و سوابق فامیلی باید با پزشک در میان گذاشته شود. سپس پزشکتان با معاینه دقیق و با استفاده از وسایل مخصوص به بیماری شما پی ببرد. در بسیاری از مواقع گرفتن تست شنوایی لازم است که نشان دهنده نوع و میزان کم شنوایی است. استفاده از سی‌تی‌اسکن و MRI نیز در پاره‌ای از اوقات ضروری است. کودکان و نوزادان نیاز به تست‌های اختصاصی و پیشرفته تشخیص دارند.

پیشگیری:

همچون بسیاری از بیماری‌های دیگر، در اینجا نیز پیشگیری نقش بسیار پر رنگ و قابل توجهی دارد. در مواردی مثل وراثت، تنها با آگاهی دادن و مشاوره قبل از ازدواج می‌توان از افزایش نسل بیماران با ناشنواییِ عمیق جلوگیری کرد. در عفونت‌های حاد گوش میانی مراجعه به موقع به پزشک و درمان مناسب مانع از بروز عوارض همچون پارگی پرده گوش، از بین رفتن استخوانچه‌ها و تبدیل آن به عفونت مزمن که درمان مشکل‌تری دارد، می‌شود. عدم قرارگرفتن در محیط‌های پُر سر و صدا و استفاده از محافظ‌های گوش می‌تواند از بروز عوارضی که بعضاً علاج ناپذیرند، جلوگیری کند.

درمان:

درمان بیماری‌های گوش و کم شنوایی شامل سه دسته درمان‌های طبی، توان‌بخشی و جراحی می‌باشد.
مهمترین گروه از نظر تشخیص و درمان به موقع، نوزادان هستند. چنانچه کم شنوایی همان ماههای اول پس از تولد درکودک تشخیص داده و درمان نشود، باعث کری، عدم تکلم و اشکالات متعدد روحی، روانی وآموزشی می‌گردد. در بیماری‌هایی مثل عفونت‌های حاد درمان فقط طبی است. استفاده از آنتی بیوتیک مناسب باعث بهبودی کامل بیمار می‌شود. در بیماری‌ای مثل (اُتیت سروز) چنانچه درمان‌های طبی جواب ندهد، درمان بعدی، جراحی خواهد بود. در این جراحی پرده گوش باز شده و مایع غلیظ رنگ پشت آن تخلیه و سپس لوله کوچکی شبیه قرقره جهت تهویه روی پرده گوش نصب می‌گردد.

درمان پارگی پرده گوش، از بین رفتن یا چسبندگی استخوانچه و عفونت‌های مزمن تنها از طریق جراحی امکان‌پذیر است. خوشبختانه با استفاده از روش‌های علمی جدید در جراحی و کاربرد تجهیزات و وسایل پیشرفته، شانس موفقیت دراین گونه اعمال به حدود۹۰% رسیده است.

کاشت حلزون:

درکودکان زیر ۴ سال که تکلم را یاد گرفته و دچار ناشنوایی بسیار شدید و یا کامل دو طرفه باشند و یا افراد بزرگسالی که پس از یادگیری تکلم به هر دلیلی کر شده باشند، از عمل جراحی کاشت حلزون استفاده می‌شود. دراین جراحی یک حلزون مصنوعی طی عمل جراحی دقیقی در داخل گوش کار گذاشته می‌شود. در نتیجه، فرد قادر به شنیدن می‌گردد. البته این افراد نیاز به جلسات مکرر توان‌بخشی و گفتار درمانی برای شنیدن و تکلم دارند.

سمعک:
سمعک دستگاه کوچک و ظریفی است که صوت را پس از تقویت به داخل گوش هدایت می‌کند. سمعک‌ها انواع مختلفی دارند که بسته به نوع بیماری و میزان کم شنوایی به جیبی، پشت گوش و درون گوش تقسیم می‌شوند. نوع داخل گوش کاملا پنهان بوده و مشکل ظاهری و زیبایی را حل می‌کند. سمعک‌های نسل جدید بر خلاف اسلافشان یک رایانه کوچک قابل تنظیم و برنامه‌ریزی می‌باشند و بسیاری از معایب قدیمی‌ها مثل سوت زدن را ندارند و تحمل و استفاه از آنها بسیار بهتر شده است. 

حلق
بيني

چگونه جراح بینی خود را انتخاب کنیم؟
• میدانیم که هر عمل جراحی سه مرحله دارد:
قبل از عمل1-
۲) حین عمل
۳) بعداز عمل
دراین میان جراح نقش مهمی را درهر سه مرحله ایفا میکند و عامل اصلی تعیین کننده ی نتیجه جراحی میباشد.
واضح است که مهمترین قسمت یعنی خود جراحی کاملا به جراح بستگی دارد ولی نباید از تاثیر جراح در قبل و بعداز عمل غافل شد.
یک جراح خوب باید قبل از جراحی تمام مسائل مربوطه را بررسی کند.
به طور مثال مرکز جراحی یا بیمارستان همراه با تجهیزات و پرسنل مربوطه و
بخصوص متخصص بیهوشی مجرب…همگی بستگی به انتخاب جراح دارد.
جراح باید با دقت و وسواس فراوان تیم خود را انتخاب کند.
مهمترین وظیفه ی یک جراح در هر نوع عمل جراحی بخصوص جراحی های زیبایی حفظ سلامت بیمار میباشد.

مرحله بعدی بررسی دقیق مسائل روحی و جسمی بیمار می باشد که به مطلوب بودن نتیجه ی جراحی کمک میکند.
ارزیابی روحی و روانی بیمار در تمامی جراحی ها از وظایف مهم پزشکان است ولی در عملهای زیبایی حساسیت بیشتری دارد. اگر فردی جراحی واجبی برای برطرف کردن عفونت و یا برداشتن تومور داشته باشد جراح راحتتر میتواند برای بیمار و همراهانش توضیح داده و انها را از نتایج و عوارض احتمالی اگاه سازد. ولی در یک جراحی زیبایی بدلیل اینکه یک جراحی انتخابی و نه الزامیست جراح باید با دقت بسیار زیاد ابتدا انگیزه فرد را برای جراحی روشن کند. سپس باید از میزان انتظارات و توقعات او مطلع گردد. اگاهی از این مسایل میتواند از بروز بسیاری از مشکلات بعد از عمل بکاهد.
سپس پزشک شرح حال دقیقی از بیمار گرفته و معاینه مبسوطی از وی بعمل میاورد تا در جریان بیماریهایی از قبیل دیابت فشار خون و یا مشکلات داخلی یا حساسیتهای دارویی احتمالی قرار گیرد.
در مرحله ی بعدی پزشک یک انالیز از بینی و صورت بیمار انجام میدهد و همین طور خواسته های بیمار را در رابطه با مدل بینی میپرسد و آن هایی را که با واقعیت تطبیق دارد و قادر به انجام آن ها میباشد را به بیمار توضیح میدهد.
یک جراح خوب علاوه بر ظاهر بینی به داخل ان هم اهمیت میدهد. چون اگر یک بینی زیبا شود ولی از لحاظ تنفسی مشکل داشته باشد باعث عذابی دایمی برای بیمار میشود. درواقع یک جراح خوب توجه به یک نتیجه ی دراز مدت و مادام العمر میکند نه بینیی که برای مدت کوتاهی خوب باشد.
یک جراح خوب قبل از جراحی با توجه به مشکلات بینی نقشه ی درمانی و روش جراحی را مشخص میکند که مثلا باید به روش باز ویا بسته انجام گیرد.
میزان اهمیت جراح در حین جراحی نیازی به تاکید ندارد.
یک جراح خوب روش های گوناگون جراحی را میداند و از آن در زمان مناسب استفاده میکند.
همچنین توجه دارد که حداقل صدمه را به بافت سالم بینی وارد نماید.
بنابراین در جراحی مدرن یک جراح خوب با حداقل صدمه یک بینی طبیعی با کارکرد داخلی خوب و ظاهری زیبا را میسازد.
• ایا بعداز جراحی هم جراح نقشی دارد؟
بله در این قسمت هم جراح نقش خیلی مهمی دارد.
یکی از مهمترین انها دادن توضیحات کافی برای مسائل بعداز جراحی و مراقبت ها میباشد.
بعضی از جراحان در وب سایت خودشان و بعضی دیگر با نوشته هایی از قبل مشخص شده بیماران را از مسائل بعد از عمل اگاه میسازند.
ولی خیلی خوب است که این توضیحات به صورت شفاهی هم قبل و هم بعد از عمل به بیمار داده شود چون ممکن است هر بینی مسائل خاص خود را داشته باشد و یا جراح در زمان جراحی با مسائلی روبرو شود که بعداز جراحی لازم به توضیح برای بیمار باشد.
مثلا در بعضی موارد احتیاج میباشد که از اسپلینت ها یا نگهدارندهایی در داخل بینی بمدت یک تا سه هفته یا شاید بیشتر استفاده شود.
حتما پزشک باید در این مورد به بیمار توضیح دهد که اگاه باشد که ناخداگاه بیمار به آن دست نزند که باعث اسیب به بینی شود.
این توضیحات نقش خیلی مهمی در پشتیبانی حالات روحی و روانی بیمار دارد زیرا بیماران نمیدانند که بعد از جراحی بینی آن ها به چه شکل میشود و چه مدت باید صبر کنند تا بینی شکل واقعی خودش را بگیرد.
• یک جراح خوب چه خصوصیاتی باید داشته باشد؟
در درجه ی اول یک جراح خوب باید صادق و قابل اعتماد باشد البته انتخاب چنین جراحی خیلی هم کار ساده ای نیست ولی معیارهای زیر میتواند به شما کمک کند تا جراحتان را برگزینید
– جراح خوب مسائل مختلف جراحی از جمله نتایج عواقب و عوارض احتمالی را برای شما بطور کامل توضیح میدهد.
– جراح خوب هیچگاه نتیجه را بطور صدرصد تضمین نمیکند
– جراح خوب اگر احساس کند که با جراحی نمیتواند تغییر زیادی در بینی ایجاد کند از انجام ان امتناع میکند
– جراح خوب بهیچوجه اصراری بر جراحی زیبایی نداشته و شما را هم تشویق به جراحی نمیکند
– جراح خوب از همکاران خود به نیکی یاد میکند و اگر شما نزد جراح دیگری عمل شده باشید از جراحتان انتقاد نمیکند

نکته دیگری که در انتخاب جراح مهم است مجرب بودن اوست. یادگیری جراحی بینی آسان نیست وسال ها طول میکشد که پزشکی به یک جراح با تجربه و خوب تبدیل شود.
جراح باید علم کافی داشته باشد.
جراحانی که به طور کلی از دانشگاه و درس دورند نمی توانند به علم روز و روش های جدید اگاه باشند.
جراحان خوب بیشتر در دانشگاه تدریس میکنند و یا حداقل در کنگره ها و کنفرانس ها و کارگاه های مختلف شرکت میکنند و با روش های جدید و علم روز آشنا میشوند.
همینطور یک جراح خوب یک هنرمند خوب هم هست و هنر یک جراح را میتوان در نمونه کارهایش مشاهده کرد.
• چطور میتوان به هنر و علم یک جراح پی برد؟
اولین قدم برای این امر ملاقات حضوری است که میتوان میزان اعتماد و صداقت رادر ملاقات حضوری از یک پزشک دریافت کرد.
همین طور با بیماران جراحی شده و یا اشنایانی که قبلا به این پزشک مراجعه کردند هم میتوان صحبت کرد و اطمینان لازم را بدست اورد.
ولی یکی از منابع معتبر دست نوشته ها تالیف ها و وب سایت های پزشک مورد نظر میباشد.
امروزه با توجه به عصر دیجیتال میتوان به وب سایت های مختلف دسترسی پیدا کرد و جراحان خوب اصولا وب سایت های بروز و خوب با تصاویری از افرادی که عمل کردند را در اختیار شما میگدارند.

در پایان با اطمینان میتوان گفت که: انتخاب جراح خوب مساویست با نتیجه دلخواه در جراحی بینی 

از نظر زیبایی‌ شناسی‌ مهمترین خصوصیت صورت زیبا وجود هماهنگی‌ و تقارن چه بین اجزای آن مثل بینی‌، چشم، بینی‌ گونه و… و چه بین دو نیمه راست و چپ آن می‌باشد. در این میان بینی‌ به عنوان عضوی برجسته که در مرکز صورت قرار گرفته اهمیتی انکار ناپذیر داشته و هر چه از تقارن بیشتری برخوردار باشد به صورت جلوه‌ای زیباتر می‌بخشد. در نمای روبرو (مستقیم) مهمترین خصوصیت بینی‌ صاف بودن آن است و چنانچه حتی اندکی‌ به طرفی‌ کج بوده یا پیچ خورده باشد نظر بیننده را به خود جلب نموده و در حقیقت با خارج کردن صورت از تقارن هماهنگی‌ و زیبایی‌ آن را کم می‌کند.

بینی‌ کج و پیچ خورده به چه بینی‌‌هایی می‌گویند؟

چنانچه بینی‌ نسبت به محور طولی یعنی‌ خطی‌ فرضی‌ که از بالا به پایین وصل شده و صورت را به دو نیمه چپ و راست تقسیم می‌کند زاویه داشته باشد، آن بینی‌ را کج می‌گوییم. در بینی‌ پیچ خورده، قسمتی‌ یا قسمت‌هایی از آن انحراف دارد و ممکن است که حالت کمانی یا سینوسی داشته باشد.

گاهی اوقات به دلیل ضربه، ممکن است یک طرف بینی‌ فرورفته شود و بینی‌ کج به‌نظر برسد، ولی‌ در حقیقت انحرافی وجود نداشته باشد. بعضی اوقات هم یک طرف صورت نسبت به سمت مقابل از تکامل کمتری برخوردار بوده و کوچکتر است. در این حالت هم بینی‌ کج بنظر می‌رسد.

علت کجی یا پیچ‌خوردگی بینی‌ چیست؟

دو علت مهم یکی‌ ضربه و یکی‌ مسئله توارث است. در بینی‌هایی که علت ارثی است، به‌دلیل ژنتیک هماهنگی‌ بین مرکز رشد استخوان و غضروف بهم خرده و در سنین رشد بینی‌ کج می‌شود. در این نوع معمولا بینی‌ به یک سمت کج شده و کمتر پیچ و تاب در آن می‌بینیم.

ضربه مهم‌ترین و شایع‌ترین علت است. از بدو تولد بینی‌ در معرض ضربه می‌باشد. کودکان در سنین مختلف مکرراً دچار ضربه به صورت و بینی‌ می‌شوند. با توجه به اینکه استخوان بینی‌ همانند دیگر استخوان‌های بدن در کودکان نرم‌تر از بزرگسالان است، ممکن است ضربه باعث شکستگی کامل آن نشده و تنها ایجاد ترک خوردگی نماید که نه در معاینه و نه در رادیوگرافی مشخص نشود. در این حالت به دلیل امکان صدمه به مرکز رشد استخوان و غضروف اختلال در تکامل آنها اختلال ایجاد شده و در زمان بلوغ خود را به شکل کجی و پیچ خوردگی نشان می‌دهد. ضربه در بزرگسالان ایجاد شکستگی و انحراف می‌کند ولی‌ به‌دلیل پایان یافتن رشد استخوان و غضروف اختلالات کمتری ایجاد می‌کند.

از علل نادر کجی بینی‌ می‌توان از بعضی بیماری‌ها مثل سل، جذام و یا مصرف برخی مواد مثل کوکایین نام برد که با از بین بردن قسمتی‌ از استخوان یا غضروف می‌توانند بینی‌ را کج کنند.

آیا به‌دنبال ضربه ممکن است دیگر نقاط بینی‌ هم دچار مشکل شوند؟

در بینی‌‌های کج و یا پیچ خورده، تقریبا تمامی‌ اجزا بینی‌ تحت تاثیر قرار گرفته و در آنها کجی و عدم تقارن وجود دارد، استخوان، غضروف و حتی بافت نرم و پوست هم مستثنی نیستند. در این بین تیغه میانی بینی‌ از همه بیشتر دچار اشکال می‌شود. این تیغه که بینی‌ را به دو نیمه تقسیم می‌کند نقش مهمی‌ در استحکام و شکل گرفتن ظاهر بینی‌ دارد. چنانچه آسیب ببیند علاوه بر اینکه تنفس را دچار مشکل می‌کند ممکن است ایجاد فرورفتگی در پشت بینی‌ و یا افتادگی نوک آن گردد. غضروف‌های دیگر مثل غضروف کناری و نوک بینی‌ نیز از این صدمات مصون نیستند.

این بیماران چه علائمی‌ دارند؟

یکی‌ از مهم‌ترین شکایت آنها اختلال در تنفس است که می‌تواند ایجاد خشکی دهان، ناراحتی‌ مجاری تحتانی تنفسی، سردرد، خونریزی، خرخر شبانه و یا سینوزیت شود. از نظر ظاهری نیز علاوه بر کجی یا پیچ خوردگی، افتادگی نوک بینی‌ در اغلب موارد وجود دارد.

در مراحل تشخیصی به چه نکات دیگری توجه می‌کنید؟

در اکثر موارد تشخیص به سادگی‌ امکان پذیر است ولی‌ گاهی نیاز به گرفتن رادیوگرافی یا سی تی اسکن است. در کودکان باید دقت بسیاری صورت پذیرد چون در برخی‌ از آنان تشخیص مشکل است. در معاینات حتما ‌ باید توجه ویژه‌ای به داخل بینی و اشکالاتی همچون انحراف تیغه میانی و سینوزیت داشته باشیم. به‌علاوه ترکیب کلی‌ صورت و ناهنجاری‌ها و عدم تقارن آن باید مد نظر قرار گیرد.

درمان چگونه است؟

درمان کجی و پیچ خوردگی تنها جراحیست. در کجی‌هایی که به‌دنبال ضربه حاد ایجاد شده باشند، معمولا جا اندازی و گچ گرفتن کافیست ولی‌ صاف کردن یک بینی‌ کج که زمانی‌ طولانی از آن گذشته باشد از موارد مشکل رینوپلاستی است. هدف از جراحی در این بیماران بهبود بخشیدن تنفس و ظاهر بینی‌ است. جراح باتجربه ابتدا آنالیز دقیقی‌ از اوضاع خارج و داخل بینی‌ به‌عمل می‌آورد و سپس طرحی را برای اصلاح و ترمیم ضایعات آن برمی‌گزیند. تکنیک‌ها و روش‌ها در این جراحی با جراحی بینی‌‌های معمولی تفاوتی‌ فراوان دارد. مهمترین قسمت رسیدگی به وضع تیغه بینی است که گاهی نیاز به ترمیم با گرافت‌های غضروفی دارد. علاوه بر اصلاح کجی و پیچ خوردگی، جراح باید از استحکام بینی‌ برای سالیان طولانی مطمئن باشد.

آیا می‌توان به نتیجه جراحی در این نوع بیماران امیدوار بود؟

همان‌گونه که گفته شد، کجی و پیچ خوردگی بینی‌ بخصوص اگر از زمان کودکی باشد، مسأله پیچیده ایست. باید به این‌گونه بیماران آگاهی‌ داده شود که ممکن است نتوان تمام اشکالات را از میان برد و یا امکان عمل مجدد در پاره‌ای از موارد وجود دارد. چنانچه بیمار انتظارت معقولی داشته و در ضمن جراح مجرب با نهایت دقت این جراحی را انجام دهد می‌توان احتمال رسیدن به نتیجه‌ دلخواه را در اکثر موارد داشته باشیم.

شایع است که این بینی‌ها احتمال برگشتشان زیاد است. آیا این مسئله صحت دارد؟

احتمال آن وجود دارد ولی‌ نه در اکثر افراد. مسئله‌ای‌ به نام حافظه بافتی را عده‌ای مطرح کرده‌اند که حتی با اصلاح کامل ممکن است پس از مدتی‌ به همین دلیل‌ بافت‌ها به وضع سابق برگردد ولی‌ به اعتقاد من اگر تمام جوانب در نظر گرفته شده و جراحی به دقت انجام گیرد این احتمال به حداقل می‌رسد و در موارد کمی‌ مقدار مختصری کجی باقی‌ می‌ماند. در هر صورت تغیرات بسیار چشم گیرو مثبت است.

اصلاح کجی و پیچ خوردگی بینی‌ در چه سنی‌ امکان پذیر است؟

اگر گرفتگی بینی‌ شدید باشد و تنفس کودک با اشکال فراوان همراه باشد، در هر سنی‌ باید انحراف تا حد امکان اصلاح و گرفتگی برطرف شود. در غیر اینصورت باید تا زمان بلوغ صبر کرد.

آیا مراقبت‌های بعد از عمل در اینگونه بینی‌‌ها با موارد دیگر متفاوت است؟

خیر، باید همان دستورات بخصوص ضربه نخوردن رعایت شود 

 

تفاوت بینی گوشتی و استخوانی در چیست

به چه بینی گوشتی و به کدام استخوانی میگوییم؟

ضخامت پوست عامل تعیین کننده بینی استخوانی و گوشتی است. بینی های استخوانی پوستی نازک یا متوسط و بینی های گوشتی دارای پوستی ضخیم هستند. بطور طبیعی پوست نیمه بالایی بینی، یعنی همان قسمتی که استخوان را میپوشاند نازکتر از نیمه پایینی، یعنی ناحیه ای که غضروف را میپوشاند میباشد.

بینی های استخوانی و گوشتی چه خصوصیاتی دارند؟

در بینی های استخوانی بدلیل نازک بودن پوست جزئیات استخوانی از زیر پوست قابل مشاهده است، یعنی ممکن است لبه های استخوان چنانچه قبلا شکسته شده باشد دیده و لمس میگردد، همچنین در نیمه پایینی بدلیل نازک بودن پوست معمولا غضروف ها قوی و مستحکمند و پهنی و یا افتادگی در نوک بینی کمتر وجود دارد، در حالیکه در بینی های گوشتی بدلیل کلفت بودن پوست جزییات استخوانی و غضروفی مشاهده نشده و بدلیل سنگینی پوست غضروفها معمولا نازک و ضعیفند. بهمین دلیل هم در این نوع بینی ها سر بینی پهن و افتاده است.

آیا ممکن است بینی های استخوانی و گوشتی با هم اشتباه شوند؟

در اغلب موارد حتی افراد غیر متخصص هم میتوانند این دو نوع بینی را از هم افتراق دهند ولی گاهی اوقات در بینی با پوست نازک غضروفها بسیار قوی بوده و باعث پهن شدن و افتادگی سر بینی و در نتیجه اشتباه با بینی گوشتی میشوند. ولی اگر به مهمترین وجه افتراق این دو نوع یعنی ضخامت پوست توجه گردد کمتر دچار اشتباه میشویم. بینی های گوشتی دارای پوستی ضخیم بوده واگر کمی پوست سر بینی را بین دو انگشت فشار دهیم از سوراخهای ریز آن چربی به بیرون تراوش میکند، در حالیکه در نوع استخوانی این اتفاق نمی افتد.

نتیجه جراحی در بینی های باصطلاح استخوانی چگونه است؟

تتیجه جراحی بینی استخوانی چیست؟همانطور که گفته شد بینی های استخوانی دارای پوستی با پوشش نازک و یا متوسط هستند. مزیت پوست آنها این است که کار هنرمندانه روی بافت سخت یعنی استخوان و غضروف بخوبی قابل مشاهده است، بنابراین تغییرات اگر با دقت کامل و درست انجام شود نتیجه بسیار چشمگیر و قابل توجه است. ولب اگر کوچکترین اشکالی وجود داشته باشد، مثلأ لبه یک استخوان کمی تیز باشد براحتی از زیر پوست نازک قابل مشاهده است. برخی جراحان جراحی روی پوستهای نازک را مشکل تر از بینی های گوشتی میدانند 

با توجه به اینکه اغلب متقاضیان جراحی بینی را خانم های جوان تشکیل میدهند، سؤالات مختلفی در رابطه با حاملگی، شیردهی و جراحی بینی مطرح میشود. بهتر دیدم که به برخی سؤالات رایج در این زمینه پاسخ دهم.
۱- آیا جراحی بینی در زمان حاملگی مجاز است؟
خیر
۲- تا چه زمانی پس از جراحی بینی نباید باردار شد؟
بهتر است حاملگی را تا شش ماه پس از جراحی به تأخیرانداخت.
۳-  چه مدت بعد از زایمان میتوان جراحی بینی را انجام داد؟
البته توان و بنیه افراد متفاوت است ولی شش ماه و ترجیحٱ یک سال پس از آن میتوان ببنی را عمل کرد.
۴- آیا مجازیم که در زمان شیردهی ببنی را جراحی کنیم؟
خیر. جراحی بینی باید در زمانی که شیردهی پایان داده شده انجام گردد.
۵- آیا بینی جراحی شده در زمان حاملگی با مشکلات بیشتری مواجه است؟
در زمان حاملگی و بخصوص در سه ماهه دوم بدلیل تغییرات هورمونی اغلب خانمها دچار گرفتگی بینی و گاهی آبریزش میشوند و ممکن است در برخی افراد تا چند ماه پس از زایمان هم ادامه یابد. اگر پس از جراحی بینی مشکلی از نظر تنفسی نداشته باشد در زمان بارداری فرقی با دیگر بینی ها ندارد ولی چنانچه بدلایلی تنفس سخت باشد، مشکل در زمان حاملگی بدتر میشود. 

 

جراحی بینی (راینو پلاستی) چیست؟

بسیاری از مردمان جهان همواره تلاش می‌کنند تا از زیبایی، جذابیت و اعتماد به نفس بیشتری برخوردار شوند. عمل جراحی بینی یا راینوپلاستی یکی از شایع‌ترین و مهم‌ترین عمل‌ های زیبایی بدن است که در جهت بهبود عملکرد یا ظاهر بینی متقاضی انجام می‌شود. این عمل زیبایی در سراسر جهان متقاضیان فراوانی دارد. در برخی نقاط به جهت ویژگی‌های قومی و ملیتی و در بعضی نقاط دیگر به دلایل فرهنگی و اجتماعی، تقاضای بیشتری برای این عمل وجود دارد. راینوپلاستی(جراحی بینی) ممکن است به کوچک یا بزرگ شدن اندازه بینی و یا تغییر شکل آن منجر گردد. همچنین ممکن است نوک بینی یا قسمت‌های مختلف فوقانی آن باریکتر و یا حتی پهن‌تر شود. در عین حال، می‌توان ارتفاع یا طول بینی را کم و یا زیاد نمود. به علاوه، تغییر در زاویه بین بینی و لب که از آن به عنوان “سربالا” و “سر پایین” بودن بینی یاد می‌شود، امکان‌پذیر است.

کلمه راینوپلاستی از دو واژه یونانی “رینوس- Rhinos ” به معنای بینی و “پلاسین- Plassein ” به معنای شکل دادن ریشه می‌گیرد. رود طویل و پُر آبی به نام “راین- Rhine ” در اروپا معروف است. از آنجا که مسیر این رود در گذر از کشور‌های سوئیس و آلمان شکلی شبیه بینی انسان را تداعی می‌کند، به آن راین می‌گویند. عمل‌ های رینو پلاستی فقط به منظور زیبایی انجام نمی‌شوند بلکه ممکن است گاهی برای تصحیح ناهنجاریهای ساختمانی به دلایل گوناگون (مثل نقایص مادر زادی و ضربه) و گاهی برای رفع گرفتگی در بینی‌های با انحراف تیغه شدید همزمان با عمل زیبایی اجرا شوند.

تاریخچه عمل جراحی بینی به چه زمانی باز میگردد؟

بازسازی بینی اولین بارتوسط سوشروتا (Sushruta ) پزشک هندی در حدود ۲۵۰۰ سال پیش انجام شد و روش‌های ابداعی وی هنوز قابل استفاده می‌باشد. در آن دوران در کشور هندوستان برای مجازات برخی محکومان، بینی آنها را می‌بریدند و جراحان آن زمان در ترمیم بینی آن افراد با پوست سایر نقاط بدن تبحر زیادی پیدا کرده بودند. رینوپلاستی مدرن حدودا از اوایل قرن نوزدهم توسط ژاک ژوزف و دیفن باخ شروع شد و در قرن بیستم تکامل یافت. در نیمه دوم قرن بیستم جراحانی روش رینوپلاستی باز را معرفی کردند. در تمامی این سالها جراحان روش‌ها و ابزارهای مختلفی را جهت بهبود این عمل جراحی به کار برده‌اند که سیر تکاملی آن هنوز ادامه دارد. برپایی کنگره‌ها، سمینارها و کارگاه‌های آموزشی نقش به سزایی در بهبود کیفی این جراحی بینی داشته است.

روشهای این عمل جراحی بینی ( زیبایی) کدامند؟ آیا این جراحی بینی با لیزر امکانپذیر است؟

دو روش اصلی جراحی بینی به روش باز و به روش بسته وجود دارد. در جراحی بینی به روش بسته تمام برش‌ها در داخل بینی قرار دارد. در روش جراحی بینی باز یک برش کوچک در دیواره پایین بینی(بین دو سوراخ) داده می‌شود و بقیه برش‌ها داخل بینی می‌باشد؛ البته چنانچه در فردی لازم باشدکه سوراخهای بینی تغییر یابد، در هر دو روش، برش‌هایی در دو طرف سوراخ بینی داده می‌شود.

در هرکدام از این دو روش، پوست بینی از بافت زیر خود جدا شده و بدون اینکه لطمه‌ای به پوست وارد گردد، تغییراتی در قسمت اسکلتی و نگهدارنده بینی یعنی استخوان و غضروف داده می‌شود. بسته به نوع، فرم و اندازه بینی ممکن است هرگونه تغییری مثل افزایش و یا کاهش پشت بینی (قوز بینی)، کاهش یا افزایش طول بینی، باریک و یا پهن شدن آن، جمع شدن نوک بینی و یا بالا و پایین آمدن آن داده شود.

در مورد جراحی بینی با لیزر لازم به تذکر است که لیزر یک وسیله و ابزار جراحی می‌باشد و کاربرد محدودی در جراحی زیبایی بینی دارد. اصولا در حقیقت لیزر وسیله برش و یا از بین بردن پوست و مخاط است که با ایجاد گرما و طی واکنش‌های فیزیکی می‌تواند سطح مورد نظر را بسوزاند، تبخیر کند و یا از بین ببرد. این تصور که لیزر بدون برش و بدون جراحی می‌تواند تغییر شکلی در ظاهر بینی بدهد، اشتباه است. طرح مسأله جراحی بینی با لیزر بیشتر شبیه یک شگرد تبلیغاتی می‌باشد.

نتیجه مؤثر و مطلوب عمل زیبایی به چه عواملی بستگی دارد؟

سه عامل مهم درحصول نتیجه خوب در رینوپلاستی-  جراحی بینی عبارتند از: “طبیعت بینی”، “تکنیک جراحی بینی ” و “مراقبت‌های پس از عمل”. در نوع و طبیعت بینی سه بافت پوست، استخوان و غضروف بینی تأثیرگذارند. مثلاً در بینی‌هایی که به بینی گوشتی معروفند، پوست ضخیم و چربی وجود دارد که امکان کوچک کردن بینی به اندازه زیاد را از جراح سلب می‌کند و یا محدودیت‌هایی در جراحی کسانی‌ که استخوان‌های خیلی کوچک در بالای بینی دارند، وجود دارد. البته چنانچه قبل از جراحی بینی در مورد این محدودیت‌ها با بیمار صحبت شود، نتیجه می‌تواند بسیار رضایت‌بخش باشد ولی انتظار یک بینی بسیار ظریف در فردی که پوست ضخیمی دارد، به دور از واقعیت است.

عامل دوم تکنیک‌های جراحی بینی است که مستقیما به جراح بستگی دارد. علم و تجربه همراه با دید هنری جراح نقش بسیار مهمی در رسیدن به نتیجه مطلوب دارد. جراح باید آماده باشد که تکنیک‌های مختلف ومتنوع متناسب با بینی بیمار را به کار ببرد.

عامل سوم مراقبت‌های پس از عمل جراحی بینی است که عمدتا به خود بیمار وابسته است. رعایت تمامی توصیه‌هایی که طی برگه‌ای در هنگام ترخیص به بیمار داده می‌شود و مراجعات لازم به پزشک، تأثیر مهمی در دستیابی به نتیجه دلخواه دارد.

علاوه بر سه عامل فوق آگاهی بیمار از جراحی بینی و محدودیت‌های آن و نوع انتظارات وی نیز در رسیدن به هدف نهایی که همانا رضایت از عمل ‌باشد، عامل کلیدی تلقی می‌شود. چنانچه بیمار نتواند به دیدگاه‌های صحیحی از این جراحی بینی دست یابد و یا جراح توضیحات لازم و ضروری را در مورد جراحی بینی و محدوده کاری به بیماران ندهد و یا انتظارات غیرقابل دسترس ایجاد نماید، امکان رضایتمندی کامل وجود ندارد.

آیا همه انتظارات یک متقاضی عمل راینوپلاستی ( جراحی بینی ) برآورده می‌شود؟

راینوپلاستی – جراحی بینی یک عمل جراحی بسیار تکنیکی و ظریف بوده و آمیزه‌ای از علم وهنر می‌باشد. دراین عمل، متقاضی باید بداند که چه میخواهد، آنگاه این خواسته‌ها با علم و تجربه جراح هماهنگ شده و می‌تواند بیمار را به حد معقولی از انتظارات برساند. متأسفانه در این میان تعدادی از افراد اصولاً درک درستی از اشکالات بینی خود و شکلی که مورد نظرشان هست، ندارند. مسأله دیگر خود جراح است که گاهی سعی در اصلاح دیدگاه‌های بیمار نمی‌کند و محدودیت‌ها و مسایل مهم را به بیمار گوشزد نمی‌نماید.گاهی بیماران از یاد می‌برند که قبل از عمل چه انتظاراتی داشته و بعد از عمل خواسته‌های جدیدی را مطرح می‌کنند. تعدادی از بیماران بسیار تأثیرپذیر از دیگران هستند و با کوچک‌ترین ایرادی که از اطرافیان می‌شنوند، آزرده می‌گردند. دسته اخیر، اگر پیش از عمل بدانند که چه می‌خواهند بعدا دچار چنین مسایلی نمی‌شوند.

نقش پزشک در این میان بسیار پر رنگ است. درجلسه مشاوره‌ای که قبل از عمل انجام می‌شود، باید به طور مفصل خواسته‌های بیمار شنیده و یادداشت گردد. آنگاه پس از معاینه دقیق ظاهر و داخل بینی در مورد محدودیت‌های بینی به طور مشروح بحث شود تا خواسته‌های ایده‌آل بیمار به واقعیات نزدیک‌تر گردد. از نظر علمی هیچ جراحی نمی‌تواند نتیجه عمل را به صورت صد در صد تضمین کند. فقط می‌توان بر اساس تجربیات و آمار گذشته به بیمار اطمینان داد که حداکثر تلاش برای دستیابی به بهترین نتیجه بعمل می آید.

آیا محدودیت سنی درانجام جراحی بینی وجود دارد؟

به طور کلی دختران درسن ۱۵ سالگی و پسران در ۱۷ سالگی به رشدکامل می‌رسند؛ البته موارد استثنایی وجود دارد که این سن کمتر و یا بیشتر می‌شود. قبل از این سن به دلیل ادامه رشد ساختمان بینی دستکاری و جراحی بینی  به صلاح نیست و می‌تواند باعث بروز مشکلاتی در داخل و یا خارج بینی گردد. حداکثری برای سن بیماران وجود ندارد و چنانچه بیماری در سنین بالا از نظر جسمی و داخلی سالم باشد منعی برای این جراحی وجود ندارد.

به جز بلوغ جسمانی بلوغ فکری و روانی نیز حائز اهمیت است که الزاما منطبق با سن شناسنامه‌ای نیست. جراح با توجه به تجربه خود در مشاورات قبل از عمل، می‌تواند به نتیجه برسد که بیمار از نظر فکری و روانی آمادگی این جراحی را دارد یا خیر.

چه عملهایی را باید و یا می‌توان همزمان با عمل رینوپلاستی ( جراحی بینی ) انجام داد؟

لازم است برخی عملها همزمان با راینوپلاستی انجام شوند. مثل ترمیم و اصلاح انحراف تیغه بینی، کوچک کردن توربین‌های بینی و برداشتن پولیپ‌های کوچک. چنانچه پولیپ‌ها متعدد و همراه با سینوزیت وسیع باشد، بهتر است که جراحی برای بر طرف کردن آنها چند ماه قبل از راینوپلاستی انجام گیرد. چنانچه بیمار دارای چانه عقب رفته وکوچک باشد (که در بین برخی بیماران ما شایع است) ترجیح دارد همزمان با رینوپلاستی این عیب بر طرف شود. برخی عمل‌های زیبایی دیگر مثل کشیدن صورت‌، گذاشتن گونه و یا ترمیم پلک نیز می‌تواند همزمان با راینوپلاستی انجام شود ولی در این میان باید به محدودیت‌های زمانی و توانایی و تحمل بیمار نیز توجه کرد.

بینی‌های مختلف کدامند و آیا نتیجه عمل راینو پلاستی –  جراحی بینی درهمه آنها یکسان است؟

همان طور که اشاره شد، سه بافت اصلی بینی یعنی پوست، استخوان و غضروف اشکال مختلفی به یک بینی می‌دهند. مهمترین بافت بینی پوست است. این لایه پوشاننده، نقش مهمی در نتیجه عمل جراحی دارد. بر اساس ضخامت پوست می‌توان بینی‌ها را اصطلاحا به گوشتی و غیرگوشتی تقسیم کرد. بینی‌های گوشتی دارای پوست ضخیمی هستند. از آنجا که در عمل راینوپلاستی، پوست به هیچ وجه دستکاری نمی‌شود و فقط روی اسکلت بینی یعنی غضروف و استخوان کار انجام می‌گیرد، بینی‌های گوشتی قابلیت کوچک شدن به میزان زیاد را ندارند. همچنین نمی‌توان انتظار داشت که این بینی‌ها خیلی ظریف شوند.یا مثلا بیمارانی که بینی بسیار بزرگی دارند صلاح نیست که یکباره بین آنها خیلی کوچک شود. از طرف دیگر بینی‌هایی با پوست بسیار نازک نیز ممکن است مشکل‌ساز باشند؛ چون کوچک‌ترین اشکالی در زیر آنها قابل مشاهده است.

بینی‌های دیگری مثل بینی‌های افتاده و سر پایینی‌، کج و یا بینی‌های فرو رفته نیز هر کدام به درجات قابل توجهی قابل اصلاحند ولی درهمه موارد باید توضیحات کافی به بیمار داده شود تا به انتظارات معقولی دست یابد.

آیا عمل‌های زیبایی بینی دارای عوارض هستند و یا حساسیت‌ها وبیماری‌های فعلی را تشدید می‌کنند؟

راینوپلاستی مانند هر جراحی دیگر ممکن است عواقب و عوارضی نیز داشته باشد. خوشبختانه امروزه عوارض خطرناک بیهوشی بسیار نادرند ولی ممکن است گاهی مسایل دیگری مثل خونریزی، تنگ شدن راه بینی، آبریزش و یا اشکالاتی در بویایی وجود داشته باشد. مهمترین مسأله، اشکالاتی در ظاهر بینی است که در تعداد کمی از بیماران ممکن است پدید آید و نیاز به جراحی مجدد و البته محدودتری داشته باشد.

در عین حال، جراحی بینی یک سری پیامدهای طبیعی مثل تنگ شدن راه بینی، کبودی، تورم، درد و یا آبریزش و تغییراتی در حس بویایی دارد که پس از چند روز برطرف می‌شوند ولی اگر مسایلی مثل خونریزی وجود داشته باشد، باید پزشک را مطلع نمود. اشکال در تنفس از راه بینی و یا آبریزش بینی اگر از دو سه ماه بگذرد، جزو عوارض محسوب می‌شود. بسیاری از این اشکالات با روش مناسبِ جراحی قابل پیشگیریند ولی در موارد بسیار کمی، عوارض ربطی به جراح و تکنیک او ندارد.

جراحی بینی  – رینوپلاستی تأثیر چندانی بر آلرژی‌ها ندارد. البته ممکن است در کوتاه مدت مقداری علایم را تشدید نماید ولی در دراز مدت اثری بر آن ندارد. انجام جراحی بینی با وجود برخی بیماری‌ها مثل آسم شدید و یا دیابت کنترل نشده ممنوع است. در غیر این صورت تشدید کننده بیماری‌های دیگر نمی‌باشد. در هر صورت با توجه به انتخابی بودن این عمل جراحی باید منافع و مضار آن در کسانی که بیماری‌های دیگری دارند، سنجیده شده و سپس در مورد آن تصمیم‌گیری شود.

آیا پیش از عمل جراحی بینی می‌توان چهره یا بینی عمل شده را طراحی کامپیوتری کرد؟

هم اکنون نرم افزار‌های متعددی در مورد جراحی زیبایی بینی وجود دارد که با استفاده از آنها می‌توان تصویر بینی را تغییر داد و به فرم ایده‌آل درآورد ولی آیا امکان رسیدن به این تصویر مصنوعی در یک فرد واقعی به طور کامل وجود دارد؟ مسلما خیر. در فضای مجازی می‌توان بینی را به هر فرمی در آورد. کامپیوتر اطلاعی از برخی مسایل مثل نوع پوست و یا محدودیت‌های استخوان و غضروف ندارد. البته می‌توان با استفاده از آنها یک نمای کلی از فرم بینی مورد نظر به بیمار نشان داد ولی باید این آگاهی به وی داده شود که امکان دستیابی دقیق و کامل به آن غیر ممکن است.

چگونه جراح خود را انتخاب نماییم؟

جراحی بینی می‌تواند یک اقدام مهم به خصوص در زندگی یک جوان به حساب آید. تغییر درشکل ظاهری صورت بسیار با اهمیت است. بنابراین نهایت دقت در انتخاب جراح باید به عمل آید؛ چون همان طور که در بخش‌های قبل ذکرشد، مهم‌ترین عامل در کسب نتیجه مهارت جراح است. جراح باید علاوه بر علم و تجربه کافی، از هنر این جراحی نیز برخوردار باشد. هستند جراحانِ با معلومات و با تجربه‌ای که به دلیل فقدان روحیه هنری در خلق یک بینی زیبا عاجزند. یک استاد سنگ‌تراش هر قدر هم از نوع و جنس سنگ‌‌ها مطلع باشد و اصول تراشیدن و مجسمه‌سازی را رعایت‌ کند، تنها زمانی می‌تواند یک اثر هنری زیبا خلق کند که شم هنری و زیباشناختی قوی‌ای داشته باشد. کار یک جراح نیز از حیث خلق یک اثر زیبا، شبیه و در همان حال بسیار دشوارتر از کار استاد سنگ‌تراش و مجسمه‌ساز است. زیرا نه تنها باید زیبایی مورد نظر ایجاد شود و شکل مطلوب در بینی دیده شود، بلکه باید این اندام حیاتی بدن بتواند کار خود را به بهترین شکل انجام دهد و همین امر محدودیت‌های فراوانی را پیش روی جراح قرار می‌دهد. جراح شما باید علم کافی در مورد ساختمان ظاهری و داخلی بینی داشته باشد. به خصوص مسایل مربوط به داخل بینی مثل انحراف تیغه میانی، توربین‌ها، پولیپ، سینوزیت و… که توجه به آنها می‌تواند از بروز مشکلات بعدی جلوگیری کند. متخصصان گوش و حلق و بینی توجه خاصی به مسایل داخلی بینی داشته و احتمال بروز مشکلاتی نظیر گرفتگی بینی، آبریزش و یا خشکی بینی و یا ابتلا به سینوزیت در نزد آنها کمتر است.

به علاوه، جراح شما باید تجربه کافی در جراحی انواع مختلف بینی داشته باشد. معمولا بیماران به راهنمایی اقوام و دوستان نزدیک خود که قبلا جراحی شده به نزد پزشک خاص هدایت می‌شوند. می توانید با دیدن نمونه‌های قبلی کار جراحان و همچنین مشاهده آلبوم عکسهای قبل و بعد از عمل به میزان تجربه وتبحر آنها پی ببرید.

چه نکاتی را متقاضی باید قبل از عمل رعایت کند؟

مهمترین مسأله قبل از عمل رسیدن به درک درستی از این جراحی و محدودیت‌های آن می‌باشد. این مهم پس از جلسات مشاوره با پزشک حاصل می‌گردد. عکس و آزمایشات قبل از عمل بنا به صلاحدید پزشک باید تهیه وآماده گردد.

مراقبت هایی که متقاضی بعد از عمل باید انجام دهد کدامند؟

در زمان ترخیص از بیمارستان برگه‌ای که حاوی دستورات لازم الاجرای پس از جراحی است به بیمار داده شده می‌شود. در این برگه به نکات مهمی همچون نوع تغذیه، فعالیت، استحمام و… اشاره شده است. بیمار به طور کلی از هرگونه اقدامی که باعث صدمه به بینی شود، باید اجتناب ورزد. این صدمات حتی ممکن است صحبت کردن طولانی و یا خندیدن در روزهای اول باشد. انجام ورزش درهفته‌های اول بعد از عمل ممنوع است‌. گذاشتن عینک محدودیت‌هایی دارد و قرار گرفتن زیر نور مستقیم خورشید باعث افزایش تورم بینی می‌گردد.

به طور کلی با توجه به اینکه مراقبت‌های بعد از عمل در نتیجه نهایی نقش شایان توجهی دارند، بیمار باید دقیقا دستورات لازم را رعایت نماید و در صورت بروز هر گونه مشکلی با پزشک خود مشورت نماید.

مدت این عمل چقدر است؟

باید دقت کرد که برای انجام هر کاری از جمله عمل زیبایی بینی، وقتی متناسب با آن کار لازم است. همچنین جراحان مختلف ممکن است زمان متفاوتی را صرف اجرای جراحی کنند. به طور متوسط این عمل بین یک تا دوساعت به طول می انجامد ولی گاهی ممکن است زمان بیشتری صرف اصلاح برخی ناهنجاری‌ها و اشکالات شود. در نتیجه نباید کار کسانی که سریع‌تر از معمول عمل می‌کنند، تعبیر به تبحر و مهارت بالای آنان شود و از سویی نباید کسانی را بیش از حد برای انجام جراحی وقت صرف می‌کنند، دقیق و با ظرافت خواند.

معمولا چه مدت پس از عمل، بینی بهترین حالت خود را به دست می‌آورد؟

انتظار این که پس از برداشتن پانسمان‌ها و اسپلینت، بینی فرم دلخواه را داشته باشد، غیر واقعی است. در روزهای اول ممکن است اطراف چشم کبود باشد و یا تورم در اطراف بینی و چشم دیده شود ولی تا ماه‌ها تورم در خود بینی و به خصوص نوک آن وجود دارد . بنابراین زمانی در حدود یکسال باید بگذرد تا فرم نهایی بینی مشخص شود 

مشاهده کرده‌اید که در نوزادان بینی‌ زیبا و کوچک است و والدین از خداوند میخواهند که بینی‌ فرزندشان همیشه به این شکل باقی‌ بماند، ولی‌ غالباً این اتفاق نمی‌افتد. در تعدادی ضربه و در عده دیگر رسیدن به سنّ بلوغ و مسائل ارثی و نژادی تغییراتی‌ را در بینی‌ ایجاد می‌کند. این سیر طبیعی در رشد بینیست

بینی‌ گروه اندکی‌ از نوزادان (کمتر از یک درصد) در بدو تولد نقایصی دارد. این ناهنجاری‌ها را می‌توان به سه گروه داخل، خارج ویا هر دو تقسیم کرد. در داخل بینی‌ شاهد نواقصی همچون تومورها، ارتباط غیر طبیعی بین جمجمه و یا دهان با بینی‌ هستیم. در ظاهر بینی‌ طیف ناهنجاریها گسترده است، از عدم وجود کامل تا ایرادات کوچکی مثل عدم تقارن دو طرفه

شایعترین نقص مادرزادی بینی‌ در کودکانی دیده میشود که شکاف لب دارند. به دلیل رشد همزمان جنینی و وابستگی آناتومیک لب و بینی‌، اختلال در رشد لب باعث بدشکلی بینی‌ نیز میشود. در این افراد بینی‌ اشکالات متعددی دارد که مهمترین آنها عبارتند از کوتاه بودن دیوار بین دو سوراخ بینی‌، پائینتر بودن یک لبه و دیواره بینی‌، کوتاه بودن استخوان که باعث پهنی زیاد در پل بینی‌ میشود، انحراف شدید در تیغه داخلی‌ که باعث انحراف ظاهری نیز میشود.

علت به وجود آمدن این ناهنجاریها دقیقا معلوم نیست ولی‌ می‌توان آنها را به نقایص ژنتیک و یا دوران بارداری ارتباط داد. سه ماه اول حاملگی‌ که بسیاری از اندامها از جمله بینی‌ تکامل می‌یابند مهمترین دوره بارداریست. هر گونه عامل خارجی‌ همانند داروها، مواد شیمیایی و عفونتها در مادر میتوانند به جنین صدمه وارد کنند ولی‌ هنوز عامل خاصی‌ در ایجاد این ناهنجاریها شناخته نشده است.

درمان این نقائص جراحیست که ازمشکلترین انواع رینوپلاستی به حساب میاید، ولی‌ با رشد سریع علم و بهبود کیفیت جراحی می‌توان به نتایج بهتردر این افراد امیدوار بود. 

 

عمومي
حنجره
پلاستیک وزیبایی

برجسته سازی لب ها

تزریق ژل:

ژلی كه در لب استفاده میشود قوامی شبیه ژله خوراكی دارد. این ژل از موادی درست شده است كه برای بدن بی‌ضرر بوده و دارای ماندگاری طولانی باشد. ژلهای مختلفی توسط كارخانه‌های متفاوتی برای مصارف پزشكی تهیه و توزیع شده‌اند لذا فرمولهایی با كیفیتها و قیمتهای متفاوتی وجود دارد.

تزریق ژل تحت بی‌حسی موضعی و توسط سرسوزن خیلی نازك انجام میشود و تقریبا بی‌درد است. بعد از تزریق تا ۳ ساعت از كمپرس سرد استفاده نمایید و تا چند ساعت از دراز كشیدن خودداری نمایید.

برجسته و کلفت کردن لب:

لب‌ها اصلی‌ترین جزء یک سوم تحتانی صورت هستند و در بروز احساسات و جذابیت‌های فردی سهمی اساسی دارند. در حالت معمول اگر از روبرو به صورت فردی نرمال نگاه کنیم خطی که از قرارگیری لبها روی یکدیگر حاصل میشود به‌اندازه فاصله بین مردمک دو چشم است یعنی کمی بزرگتر از فاصله بین پره‌های بینی است. اگر از نمای نیم رخ به چهره فردی نرمال نگاه کنیم لب پائین حدود ۲ میلیمتر عقب‌تر از لب بالا قرار می‌گیرد و چانه نیز عقب‌تر از لب پائین است.

برجسته کردن لب:
در سالهای اخیر روشهای مختلفی برای برجسته کردن لب‌ها معرفی شده و مورد استقبال قرار گرفته‌اند. بعضی از این روشها دائمی و بعضی دیگر موقتی هستند. در بعضی از این روشها با وارد کردن موادی طبیعی (مثل چربی) یا مصنوعی (مثل ژل) به درون لب، بر حجم آن افزوده میشود اما در روش جراحی مقداری از پوست بیرون لب به موازات خط لب برداشته میشود و خط لب به محل برش دوخته میشود و با این کار لب‌ها برجسته‌تر میشوند. اشکال روش جراحی جای اسکار و بخیه است که تا حدی باقی می‌ماند.

اینکه چه روشی برای شما مناسب‌تر است به میزان زیادی به وضعیت فعلی لب شما و به حالتهایی که می‌خواهید لب شما بخود بگیرد بستگی دارد. بدیهی است در جلسه مشاور‌ه‌ای که با پزشک خود خواهید داشت در این مورد با شما صحبت خواهد شد

مواد مختلفی برای تزریق به لب وجود دارند که مهمترین آنها عبارتند از کلاژن، چربی و ژل.

کلاژن:

کلاژن معمولا از کلاژن پوست گاو تهیه میشود. هر چند کلاژن گاوی تلخیص میشود اما چون منشاء حیوانی دارد ممکن است بدن فرد به آن آلرژی نشان بدهد لذا قبل از تزریق باید تست آلرژی انجام شود. کلاژن تحت بی‌حسی موضعی توسط سرسوزن ظریف تزریق میشود. از آنجا که بدن به تدریج آن را جذب میکند لذا یکی از روشهای موقتی است. دوام آن یک تا سه ماه است. در صورت لزوم میتوان تزریق را تکرار کرد.

از بوتاکس و اثرات آن چه میدانید؟

بوتاکس یک سمّ است، قویترین سمی که بشر تاکنون شناخته است. چنانچه فقط یک میلیونیوم گرم آن وارد بدن شود انسان را میکشد. این سمّ میتواند تمام ماهیچه‌های ارادی و غیر ارادی را فلج کند ولی از این خاصیت امروزه برای درمان بیش از ۵۰ نوع بیماری استفاده میشود. همچنین تزریق آن در زیباسازی بدن و بخصوص صورت کاربرد وسیعی دارد بنحویکه تزریق بوتاکس در حال حاضر شایعترین اقدام برای زیبایی‌ در جهان است.

این سمّ چگونه ساخته میشود؟

در حقیقت یک نوع باکتری به نامه کلوستریدیوم بوتولینوم این سمّ را تولید می‌کند. اولین بار در اوائل قرن ۱۹ میلادی یک نوع مسمومیت غذایی بسیار کشنده که عمدتاً از خوردن سوسیس ایجاد میگردید، شناخته شد. آنگاه این باکتری و سمش که به نام بوتولوس که معادل کلمه سوسیس است کشف گردید.

استفاده‌های درمانی و زیبایی‌ آن از چه زمانی آغاز شد و بیشتر در چه مواردی به کار میرود؟

از دههٔ ۵۰ قرن بیستم استفادهٔ درمانی و از اواسط دههٔ ۸۰ کاربرد زیبایی‌ آن شروع شد. در درمان بیماریهأیی که به علت زیادی فعالیت و گرفتگی ماهیچه ها در چشم، صورت، گردن، حنجره، مری و اندامهای بکار میرود. در زیبایی‌ نیز برای از میان بردن چین و چروک هآئی که به دلیل فعالیت بیش از حد ماهیچه‌ها بوجود آمده‌اند استفاده میشود.

مکانیزم اثر آن چیست؟

ماهیچه‌ها برای فعالیت و شروع انقباض باید از اعصاب دستور بگیرند. فرمان عصبی بواسطه ماده ای شیمیایی بنام استیل کولین به ماهیچه می‌رسد. بوتاکس از ترشح این ماده جلوگیری مینماید. این عمل مشابه ان است که عصب یک ماهیچه موقتا قطع شود. در این حالت عضله دیگر منقبض نشده وضعیف میشود.

آیا فلج شدن عضله همیشگی است؟

خیر. اثر این دارو بین ۲ تا ۶ ماه می‌باشد و پس آن ترشح استیل کولین مجددا آغاز شده و عضله شروع به حرکت و انقباض می‌کند.

چه مقدار ازاین دارو به منظور درمانی و زیبایی‌ استفاده میشود؟

مقدار این دارو بر اساس واحد محاسبه میشود، با توجه به خطرناک بودن آن باید بین دوز درمانی و کشندهٔ آن فاصلهٔ زیادی باشد. در تزریقات زیبایی‌ حدوداً ۱۰۰ واحد و در درمانی حداکثر ۶۰۰ واحد به کار میرود، این در حالیست که دوز کشندی آن بیش از ۳۰۰۰ واحد است. این دارو به چه شکلی‌ است و چگونه نگهداری میشود؟ این دارو به شکل تزریقی و به دو نام بوتاکس و دیسپورت می‌باشد. البته امروزه در بیشتر نقاط دنیا از جمله در ایران نوع بوتاکس آن مصرف میشود. نحوه نگهداری این دارو نیز مهم است. عمر آن کوتاه بود و حتما باید در دمای -۵ درجه سانتیگراد نگهداری شود، در غیر اینصورت اثر آن از بین میرود.

چگونه تزریق آن در صورت میتواند چین و چروک را از بین ببرد؟

تمامی‌ حرکات صورت از جمله حرکات احساسی‌ و عاطفی صورت توسط عضلاتی که درست زیر پوست قرار دارند انجام میشود. فعالیت و انقباض بیش از اندازهٔ این عضلات باعث بوجود آمدن خطوطی در صورت میشود. کار بوتاکس از کار انداختن موقت این ماهیچه هاست.

تزریق بوتاکس بیشتر برای چه نواحی توصیه میشود؟

مناسب ترن جائی‌ که بوتاکس تزریق میشود پیشانی است. با تزریق در این منطقه می‌توان خطوط عمیقی که بین دو ابرو ایجاد میشود که به آنها خط اخم گفته میشود و همچنین خطوط عرضی پیشانی را برطرف کرد. بعلاوه خطوط ریز کنار چشم هم خیلی‌ خوب به این تزریق جواب میدهند. چنانچه انتخاب بیمار و روش تزریق صحیح باشد نتایج برای این نقاط بسیار درخشان و راضی‌ کننده است.

آیا می‌توان با تزریق در این ناحیه به بالا بردن ابرو هم کمک کرد؟

بلی، چنانچه تزریق بروش خاصی‌ انجام شود، کناره های ابرو به سمت بالا میرود که البته این امر مطلوب بسیاری از افراد بخصوص خانم هاست.

بجز پیشانی می‌توان در نقاط دیگر هم تزریق کرد؟

همانگونه که ذکر شدبیشترین جائی‌ که تزریق میشود پیشانی، خط اخم و کنار چشم است که چنانچه درست انجام شود عوارضی نداشته و از نتیجهٔ بسیار خوبی برخوردار است. تزریق را می‌توان برای از بین بردن خطوط زیر چشم، اطراف لب، خط خنده و خط زیر و کنار گوشه های لب نیز استفاده کرد، منتها باید به میزان کم و توسط فرد بسیار مجرب انجام شودچون احتمال بروز عوارض در این نقاط بیشتر است.

آیا در گردن هم می‌توان از این دارو سود برد؟

ماهیچهٔ نازکی بنام پلاتیسما به زیر پوست گردن می‌چسبد که به مرور زمان و با افزایش سنّ فعالیت و انقباضش بیشتر و ضخیمتر میگردد. این امر سبب بوجود آمدن خطوط برجسته ای در دوطرفه خط وسط گردن میشود و به فرد ظاهری مسن میدهد. تزریق بوتاکس در چند نقطه این ماهیچه باعث شل شدن آن و در نتیجه آزاد گردیدن پوست شده و گردن سفتتر و جوانتر به نظر میرسد.

بوتاکس در چه مواردی نباید مصرف شود؟

الف- کسانیکه سابقه حساسیت به این دارو را دارند.
ب- کسانیکه بیماریهای عفونی و التهابی فعال در صورت و اطراف آن دارند.
ج- حاملگی‌ و شیردهی
د- ابتلا به برخی‌ بیماریها ی عصبی و روانی‌
ه- مصرف برخی‌ داروها مخصوصا داروهای قلبی
و- در کسانی‌ که پوست خیلی‌ ضخیم یا چین و چروک عمیق دارند نتیجه‌ چندان مطلوبی ندارد.

آیا این دارو در کسانی‌ که فشار خون بالا، دیابت، بیماریهای مزمن دیگر دارند (بجز مواردی که در بالا ذکر شد) مجاز است؟

به دلیل آنکه بوتاکس تاثیری بر این بیماریها ندارد مصرفش بلامانع است ولی‌ حتما باید پزشک را در جریان گذشت.

آیا سنّ و جنس تاثیری در اثرگذاری آن دارد؟

خیر. مصرف آن در سنین بالاتر از ۲۰ سال (بمنظور زیبایی‌) مجاز است و زن و مرد نیز میتوانند ازآن استفاده کنند. تاثیر آن نیز در افراد مختلف مشابه است. تنها گروه کوچکی از افراد نسبت به این دارو مقاومند و تاثیری بر آنان ندارد که البته ربطی‌ به سنّ و جنس ندارد.

عوارض بوتاکس چیست؟

خوشبختانه عوارض عمومی همچون مسمومیت و یا آلرژی بسیار نادر است، تنها برخی‌ افراد از ضعف شکایت میکنند که ظرف ۳ تا ۴ روز برطرف میشود.

بیشتر عوارض موضعی است. تورّم، کبودی و خونمردگی گاهی دیده میشود که تا یک هفته خود به خود برطرف میگردد.

مهمترین عوارض بوتاکس مربوط به ۳ چیز است، تزریق بیش از اندازه، تزریق نابجا و انتشار دارو به نقاط اطراف که مورد نظر و قابل پیش بینی‌ نیستند. در نتیجه ممکن است عضلات یا بیش از اندازه ضعیف شوند یا عضلات اطراف از کار بیفتند. علامت اینها در پیشانی و اطراف چشم افتادگی ابرو، و بینی، افتادگی پلک، در اطراف دهان افتادگی دو گوشهٔ دهان و اشکال در غذا خوردن، و در گردن اگر عمیق تزریق شود اشکال در بلع و صدا میگردد.

گاهی اوقات نیز ممکن است عدم تقارن در دوطرف صورت به دلیل تزریق نامساوی و یا تفاوت در جذب بوجود آید مثلا ابرو در یک طرف بالاتر از طرف مقابل باشد.

باید در نظر داشت که تمامی این عوارض موقتی بوده و پس از ۲ تا ۳ ماه خوب میشود.

چه نکاتی‌ باید پس از تزریق توسط بیمار رعایت شود؟

جهت جذب بهتر بوتاکس توسط ماهیچه‌ها و جلوگیری از انتشار آن به نقاط مجاور بهتر است این مسائل رعایت شوند:

الف- بمدت ۴ ساعت نباید دراز کشید.
ب- روی محل تزریق را نباید ماساژ داد.
ج- به مدت چند ساعت از کیسهٔ یخ روی محل‌های تزریق استفاده شود.
د- عضلاتی که در آنها تزریق شده را به طور ارادی منقبض کرد.

تزریق ژل و چربی در صورت

برای رفع چین و چروک صورت راه‌های گوناگونی وجود دارد، از استفاده از انواع کرم‌ها و پمادها تا جراحی.
داروها نمی‌توانند چین و چروک‌ها را برطرف کنند، بلکه بیشتر در جهت جلوگیری از بوجود آمدن و یا پنهان کردن آنها بکار می‌روند. جراحی نیز مشکلات و عوارض خاص خود را دارد. تزریق پرکننده‌های پوستی یک راه حل کم خطر، سریع و موثر برای رسیدن به این مقصود است.

این تزریقات در چه افرادی توصیه می‌شود؟

تزریقات برای پر کردن فرورفتگی‌ها و چین و چروک پوست صورت به کار می‌رود.
این روش در چند مورد مناسب است:

کسانی‌ که چروک‌های کم عمق دارند.
بیمارانی که مایل به جراحی لیفتینگ نبوده یا به‌دلایلی جراحی در آنان مجاز نیست.
در مواردی که به‌دلایلی همچون سالک یا آکنه زخم‌های عمیق و گود دارند.
برای ازبین بردن چین در نقاطی که جراحی قادر به از بین بردن آنها نیست مثل خط خنده
افرادی که لب‌های کوچکی داشته و مایل به حجیم‌تر کردن آن باشند.

مواد موجود در اینگونه تزریقات چه خصوصیاتی باید داشته باشند؟

۱- خطری نداشته باشند.
۲- نتیجه قابل پیش بینی‌ داشته باشند.
۳- ارزان باشند.
۴- اثر طولانی مدت داشته باشند.
۵- ایجاد کمترین درد در زمان تزریق داشته باشند.
۶- ایجاد آلرژی نکنند.
۷- در زیر پوست طبیعی به نظر برسند.

این تزریقات چند نوع می‌باشند و مزیت و معایب هر کدام چیست؟

این تزریقات یا چربی‌ هستند که از خود فرد گرفته م‌یشود، یا مواد ساختنی چربی‌ها باید ازنقاطی از بدن مثل شکم یا پهلو گرفته و پس از فرآوری هایی به شکل مایع‌ قابل تزریق در‌آید. آنگاه آنها را بوسیله یک سرنگ و سرسوزن ظریف در لایه‌های زیر پوست تزریق می‌کنند.

حسن بزرگ چربی‌ اینست که چون از خود فرد است احتمال خطر حساسیت و پس زدن را ندارد. ایراد آن یکی‌ نیاز به برداشتن آن از بدن است که مشکلات خاص خود را دارد.

دومین ایراد در مورد چربی‌‌ها جذب آنان است، به‌نحوی‌که پس از مدتی‌ ممکن است مقدار زیادی از آن جذب شده و در نقاط حساسی مثل لب ایجاد نامنظمی و ناهمگونی کند.

به‌جز چربی‌‌ها ، دیگر مواد ساختگی هستند که برخی‌ از آنان بیولوژیک بوده (یعنی‌ ازانسان، حیوانات یا باکتری‌ها گرفته شده) و برخی‌ کاملا مصنوعیست.

در ساخت تمامی‌ آنها سعی‌ شده است که کاملا استریل تهیه شده و هیچگونه بیماری عفونی از طریق آنها انتقال نیابد. بعلاوه تلاش شده که ریسک واکنش و آلرژی در آنان به حداقل برسد.

برخی‌ از این مواد در قسمت‌های عمقی پوست و بعضی از آنان زیر پوست تزریق می‌شوند.

حسن بزرگ این مواد آماده عدم نیاز به برداشتن‌شان از نقطه‌ای از بدن است ولی‌ در مقابل چربی‌ احتمال عفونت و حساسیت در آنها بیشتر است.

پایداری مواد ساخته شده چقدر است؟

بستگی به نوع آنها دارد ، اصولا هر چه ماده طبیع‌تر و بیولوژیک‌تر باشد احتمال جذب سریعتر آن بیشتر است مثلا کلاژن‌ها عموماً بین ۶ تا ۱۲ ماه جذب می‌شوند. ولی‌ مواد ساختنی همچون آرتفیل دایمی‌اند .

نحوه بی‌حسی قبل از این تزریق چگونه است؟

بسته به میزان، مکان و وسعت تزریق، نوع بی‌حسی متفاوت است. اصولا ۳ نوع روش برای بی‌حس کردن موضع وجود دارد؛ مالیدن پمادهای بی‌حس کننده، گذاشتن یخ و تزریق ماده‌ بی‌حسی. اگر نقطه مورد نظر حساسیت کمتری داشته باشد مثل خط اخم، از روش‌های غیر تزریقی و در نقاط حساستر مثل لب از تزریق ماده‌ بی‌حس کننده استفاده می‌شود.

روش تزریق چگونه است؟

نحوه تزریق در مطلوبتر بودن و کم خطرتر بودن آن بسیار مهم است. پزشک معالج باید اولا شناخت دقیق و کافی‌ از ساختمان پوست (به‌خصوص در صورت) و اجزای صورت داشته باشد. ثانیا به تکنیک این روش که شامل محل مناسب، مقدار تزریق و قرار دادن این مواد در لایه های‌ مناسب پوستی است کاملا آشنا باشد.
به‌دین منظور پس از بی‌حس کردن موضع و اطمینان دادن به بیمار به وسیله سرنگ مخصوص و سوزن‌هایی ظریف با زاویه‌ای‌ درست میزان دقیقی‌ از دارو در یکی‌ از لایه‌های پوستی و یا زیرپوستی تزریق می‌گردد.

آیا همه افراد می‌توانند از این تزریق‌ها استفاده کنند؟

بلی، تنها در کسانیکه سابقه حساسیت شدید به این مواد را دارند نباید به‌کار رود. همچنین افرادی که داروهای ضد انعقاد و آسپیرین یا بروفن یا داروهای مشابه مصرف می‌کنند باید یک هفته قبل آنرا قطع کنند.

این تزریقات عوارضی هم دارند؟

میزان کمی‌ درد، تورم و کبودی از پیامدهای معمول این تزریقات است که پس از چند روز به حالت طبیعی برمی‌گردد.

ادامه یافتن درد و تورم ممکن است به علت عفونت یا واکنش به مواد باشد که قالب آنها به دارمان آنتی بیوتیکی پاسخ می‌دهند.

در موارد کمی‌ احتمال عدم تقارن و ناهماهنگی در محل تزریق و یا در مقایسه با طرف مقابل بوجود آید.

چه نکاتی‌ پس از تزریق باید رعایت شود؟

عدم قرار گرفتن زیر نور خورشید برای چند ماه و یا استفاده از کرمهای محافظت کننده
عدم فعالیت سنگین به‌مدت ۲۴ ساعت
قرار دادن کیسه یخ به‌مدت ۲۴ ساعت
محل تزریق را در روزهای اول نباید ماساژ داد 

پوست، انجام لیزر، تزریق بوتاکس و ژل، مزوتراپی و بالاخره جراحی می‌شود. در این نوشتار شما به طور خلاصه با علل پیر شدن صورت درمان و پیشگیری آن آشنا خواهید شد.

چرا صورت پیر می‌شود و شادابی و طراوت جوانی را از دست می دهد؟

صورت همانند دیگر ارگان‌ها و اندام‌های بدن مشمول پیری است ولی به دلیل اینکه بیش از نقاط دیگر بدن در معرض دید است، علایم پیری درآن بارزتر و قابل توجه‌تر است. به مرور زمان عوامل متعددی با‌عث تغییراتی در صورت و به خصوص پوست آن می‌شود که اهم آن عبارتند از:

۱) قرارگرفتن در معرض نور خورشید: نورخورشید مهمترین عامل تغییرات پوستی است. در سنین جوانی موادی در پوست وجود دارند که به صدمات ناشی از نور خورشید مقاومت نشان می‌دهند ولی به مرور زمان این مقاومت از بین رفته و عوارض نورخورشید بر پوست ظاهر می‌گردد.

۲) آلودگی شیمیایی و بیولوژیکی: آلودگیهای زیست محیطی در هوا، خاک،آب و وسایل دیگر نقش مهمی در پیر شدن صورت دارند.

۳) تغییرات هورمونی و کاهش تولید کلاژن (ماده‌ای که نقش اساسی در طراوت و استحکام پوست دارد)

۴) نازک شدن پوست به دلیل افزایش رادیکال‌های آزاد اکسیژن

۵) تغییرات استخوانی صورت

۶) عدم توجه به مراقبت از پوست از قبیل استعمال دخانیات و مصرف برخی مواد غذایی مضر

۷) بیماری‌های پوستی مثل آکنه، آبله و غیره

۸) مسائل ژنتیک

چه تغییراتی با افزایش سن در صورت رخ می دهد؟

افزایش سن باعث تغییراتی در تمامی اندام‌های صورت می‌گردد. پوست و بافت زیر پوستی مثل چربی‌ها، پلکها و چشم، بینی، استخوان‌ها، لبها، چانه و گونه همگی دستخوش تغییر می‌شوند. پوست به عنوان پوشاننده تمامی ارگان‌های صورت در این میان از همه مهم‌تر است. به مرور زمان بافتهای قوام دهنده پوستی مثل بافتهای کلاژن تحلیل رفته و قدرت ارتجاعی پوست کم می‌شود.

کلاژن پروتئین اصلی پوست می‌باشد و از فیبرهایی تشکیل شده که به پوست قوام داده و در نتیجه باعث خاصیت ارتجاعی (الاستیک) می‌شود. نزدیک به ۸۰ % از بافت‌های پوست را کلاژن تشکیل می‌دهد. به مرور زمان فیبرهای کلاژن شکننده و کم می‌شوند.

همین مساله باعث کش آمدن پوست و افتادگی و چین و چروک می‌شود. همچنین چربی‌هایی که در برخی قسمتها وجود دارد، کم شده و برجستگی و شادابی پوست را کم می‌کند (مثل گونه ها و اطراف چانه) همچنین با افزایش سن پوست ضخیم‌تر می‌شود که علت آن کمتر شدن پوسته‌ریزی و باقی ماندن طولانی‌تر لایه سلول‌های مرده روی سطح پوست می‌باشد. به علاوه شاهد به وجود آمدن حفرات عمیق‌تر پوستی و دانه‌های سیاه و افزایش رویش مو در نقاط مختلف صورت از جمله بینی و گوش هستیم.

برای جلوگیری و یا به تاًخیر انداختن پیر شدن صورت چه باید کرد؟

با اقداماتی می‌توان پیرشدن پوست و صورت را به تاخیر انداخت ولی این مساله غالبا نادیده گرفته می‌شود. چنانچه این اقدامات به درستی انجام پذیرد، پیری دیرتر به سراغ چهره انسان می‌رود. البته برخی از پدیده‌های پیری همچون عوامل ارثی را به هیچ وجه نمی‌توان از بین برد ولی روند بسیاری از آنان را می‌توان کند کرد.

۱ – نورخورشید:

همان طور که بحث شد مهم‌ترین عامل نور خورشید است که تا حد زیادی می‌توان از آن جلوگیری کرد. اجتناب از نور آفتاب در ساعات اوج آن (۱۰ صبح تا ۳ عصر) استفاده از کلاه و لباس مناسب و عینک و همچنین کرم‌های ضد آفتاب به میزان مناسب راه‌حل‌های خوبی‌ است.

۲ – غذا و سلامتی:

نوشیدن آب به میزان کافی (۶ تا ۸ لیوان در روز) کمکی موثر در حفظ رطوبت و شادابی پوست بوده و علاوه بر آن سمومی را که با عث آسیب به پوست می شود، به سهولت دفع می‌کند.

غذای حاوی فیبر، حبوبات، سبزیجات، ماهی، لبنیات و میوه‌های تازه و پرهیز از چربی‌ها ی حیوانی و قند فراوان و نمک پوست را با طراوت نگاه می‌دارد.
پرهیز از استرس
پرهیز از تغییرات زیاد وزن
خواب و استراحت به میزان کافی
ورزش مناسب

۳ – مراقبت های پوستی:

پوست را همیشه تمیز نگاه دارید و در هوای سرد و خشک حتماٌ پوست را با استفاده از کرم‌های مرطوب کننده، مرطوب نگاه دارید

از شستن بیش از حد با صابون و شامپو اجتناب کرده و از تماس با مواد سفید کننده جداٌ خودداری نمایید.

از آرایش‌های غلیظ اجتناب نمایید. این مواد با دارا بودن مواد شیمیایی ممکن است برای سلامت پوست مضر باشند. به علاوه پاک کردن آرایش‌های عمیق و سنگین می‌تواند به پوست آسیب برساند.

از استعمال سیگار و قلیان و هر نوع دخانیات جداً پرهیز کنید.

از اخم کردن و حرکات مکرر که باعث ایجاد چروک می‌شود اجتناب نمایید.

ورزش کنید.

پیری پوست چه علایمی دارد ؟

مهم‌ترین علایم پیرشدن پوست ایجاد چین و چروک‌ها است که ابتدا بسیار ظریفند ولی به تدریج عمیق‌تر می‌شوند . این چین و چروک‌ها در مناطق مختلف صورت از جمله پیشانی، اطراف چشم، گونه‌ها و روی لب‌ها بروز می‌کنند.

علامت دیگر، افتادگی پوست است که در نقاطی همچون گونه‌ها ممکن است فرو رفتگی‌هایی ایجاد شود.

علائم دیگر افزایش رنگدانه‌های پوستی و یا در پوست‌های سفید تلانزکتازی (رگهای ظریف زیرپوستی) می‌باشد.

امروزه چه اقداماتی جهت جوان‌سازی صورت انجام می‌شود؟

برحسب نوع و میزان اشکالات می‌توان از یک و یا ترکیبی از درمان‌های زیر استفاده کرد:

الف: درمان‌های دارویی

هدف درما ن‌های دارویی، عمدتاٌ مرطوب نگاه‌ داشتن و پاکسازی پوست از سلولهای مرده می‌باشد. داروهای مرطوب کننده آنتی اکسیدان و تسریع کننده پوسته ریزی به همین منظور استفاده می‌شوند. به علاوه برخی داروها می‌توانند لکه‌های پوستی را کم رنگ‌تر کرده و یا باعث افزایش ساخت و قدرت کلاژن زیر پوستی شوند. لازم به ذکر است که بعضی از این داروها باید برای تمام عمر استفاده شوند. همچنین نمی‌توان انتظار داشت که چین و چروک و یا افتادگی پوست با استفاده از آنها حتی به مدت طولانی بهبود چندانی پیدا کند.

ب: مزوتراپی

یک درمان غیر جراحی برای زیباسازی پوست است دراین روش تزریق‌های متعددی از داروهای شیمیایی و هومیوپاتیک، ویتامین‌ها و موادگیاهی در چربی زیرپوستی انجام می‌شود. با این تزریق‌ها موادغذایی و اکسیژن به بافت‌های زیر جلدی رسیده و باعث رشد و استحکام بافتهای کلاژن و الاستین می‌گردد.

ج: تزریق ژل و بوتاکس

ژل‌ها برای پرکردن برخی فرورفتگی‌ها و شیارها مثلا ناحیه پیشانی، گونه و یا خط خنده و یا به منظور حجم دادن به نقاطی مثل لب‌ها استفاده می‌شوند. ژل ها انواع مختلفی دارند که پایداری و دوام آنها متفاوت است. معروف‌ترین و شایع‌ترین آنها کلاژن و اسید هیالورانیک می‌باشد که در حدود یکسال باقی می‌ماند. همچنین می‌توان از چربی خود بیمار استفاده کرد.

بوتاکس ماده‌ای است که باعث از کارافتادگی ماهیچه‌ها ی زیر پوست می‌شود . انقباض این ماهیچه ها به همراه شل شدن و کش آمدن پوست باعث ایجاد چین و چروک می‌گردد که این ماده با شل کردن ماهیچه ها آنها را از بین می برد. از بوتاکس می‌توان برای بر طرف کردن چین‌های پیشا‌نی و خط اخم و همچنین چینهای ظریف اطراف چشم استفاده نمود. چنانچه با دقت و به اندازه لازم تزریق شود عوارضی نداشته و اثر آن بین ۳ تا ۶ ماه باقی می‌ماند.

د: لیزر

انوا ع مختلفی از لیزرها برای پوست به کار می‌روند. برخی از لیزرها جهت تقویت کلاژن‌های زیر پوست و برخی برای ازبین بردن رگهای خونی سطحی و بعضی هم برای هم‌سطح کردن نقاط فرو رفته و برجسته به کار گرفته می‌شوند. از لیزر می‌توان در برداشتن موهای زاید که با بالا رفتن سن افزایش می‌یابند و همچنین کم رنگ و یا پر رنگ کردن لکهای پوستی استفاده کرد.

ه: تراشیدن پوست

در حقیقت یک نوع جراحی سطحی پوست است که در آن لایه‌های خارجی و بیرونی پوست تراشیده می‌شوند. با تراشیدن این لایه‌ها که عمدتاٌ ازسلول‌های مرده تشکیل شده‌اند، فرو رفتگی‌ها و برجستگی‌های پوست از بین رفته و پوست صاف‌تر و شفاف‌تر به نظر می‌آید. این کار می‌تواند توسط وسایل مکانیکی همچون دریل‌های مخصوص و یا لیزر انجام گیرد. این عمل با بی‌حسی موضعی انجام شده و پس از آن پوست قرمز و ملتهب به نظر می‌رسد و چند ماه طول می‌کشد که به حالت طبیعی برگردد.

و: جراحی پلاستیک:

برخی عمل‌های جراحی سبک و یا سنگین در برگرداندن جوانی به صورت بکار می‌روند. اصولاٌ جراحی برای موارد شدید‌تر مثل چین و چروک‌های عمیق و افتادگی شدید پوست استفاده می‌شوند. از جراحی‌های زیر در جوان‌سازی صورت استفاده گردد:

۱ – کشیدن پوست یا لیفتینگ‌:

در قسمت‌های مختلف صورت به روش‌های متنوعی عمل لیفتینگ انجام می‌شود. در ناحیه پیشانی از روش‌های کلاسیک همچون برداشتن پوست اضافی و یا از روش‌های جدیدتر اندوسکوپیک استفاده می‌گردد. در هر دوی این روش‌ها پوست پیشانی به بالا کشیده می‌شود که علاوه بر بر طرف کردن چین و چروک باعث از بین رفتن خط اخم و بالارفتن ابرو می‌شود. در قسمتهای میانی صورت نیز می‌توان از روش اندوسکوپیک استفاده کرد ولی معمولا برای کشیدن پوست قسمت‌های پایین صورت و گردن از روش‌های کلاسیک یعنی دادن برش در اطراف گوش، آزادسازی پوست و برداشتن پوست‌های اضافی استفاده می‌شود. اثرات این جراحی‌ها می‌تواند برای سال‌های طولانی‌تری باقی بمانند(بیش از ۵ سال)

۲- جراحی پلک(بلفاروپلاستی):

ازنقاط دیگری که با افزایش سن تغییر می‌کنند، پلکها هستند. افزایش پوست و چربی و جابه‌جایی چربی‌ها و پف آلود شدن پلکها قیا‌فه‌ای ناراحت عصبی و یا افسرده به فرد می‌دهد. با جراحی پلک می‌توان پوست‌ها و چربی‌های اضافه را برداشت ویا جابجا کرد و بدین‌وسیله قیافه‌ای شاداب‌تر و جوان‌تر به فرد بخشید.

۳ – پروتزها وایمپلنت‌ها:

کم حجم شدن و تحلیل استخوان‌های صورت از دیگر عوارض و علایم پیریست که باعث گود رفتگی آن می‌شود. این حالت در نقاطی همچون گونه و فک پایین بارزتراست. پروتزها و ایمپلناها می‌توانند این گودرفتگی ها را پر کرده و به فرد قیافه‌ای جوان‌تر بدهند.

۴ – راینوپلاستی:

بینی از نقاطی است که با افزایش سن دچار افتادگی به خصوص در ناحیه نوک می‌شود. این حالت علاوه بر بد شکل کردن بینی می‌تواند باعث سخت شدن تنفس گردد. با جراحی بینی این ایرادات قابل برطرف شدن است.

باید به خاطر داشت که در بسیاری از موارد مجموعه‌ای از اقدامات فوق جهت جوان‌سازی پوست و صورت لازم است. 

 

۱-اصولا بینی گوشتی به چه نوع بینی‌ گفته می‌شود؟

بینی‌های گوشتی به بینی‌هایی اطلاق می‌شود که پوست روی بینی‌ ضخامتی بیش از اندازه داشته باشد. اگر بینی‌ را به دو نیمه بالایی و پایینی تقسیم کنیم، پوست قسمت پائین یا نوک بینی‌ ضخامت بیشتری نسبت به نیمه بالایی دارد. ضخامت پوست تا حد زیادی به وجود غدد چربی‌ درون آن بستگی دارد، هرچه این غدد بیشتر و بزرگتر باشند، پوست ضخیم‌تر به نظر می‌رسد. این پوست‌ها خصوصیتشان چرب بودن بیش از حد آنان است. شاید دیده باشید که در روی پوست قسمت پایین بینی‌ برخی‌ افراد دانه‌های سیاه رنگی‌ وجود دارد. در حقیقت این دانه‌ها، چربی‌هایی هستند که هنگام خروج از پوست و در مجاورت هوا به رنگ سیاه در می‌آیند. در افرادی که پوست ضخیم و چرب دارند این دانه‌ها بیشتر دیده می‌شود. بنابراین خصوصیت بینی‌های گوشتی ضخیم بودن پوست آنهاست که باعث بزرگ و حجیم شدن قسمت پایینی آن می‌گردد. همچنین نوک بینی‌ نیز افتادگی دارد.

۲- آیا می‌توان گفت هر بینی‌ که سر بزرگ یا افتاده دارد گوشتی است؟

خیر. بینی‌های گوشتی علاوه بر سر بزرگ و افتاده، پوست ضخیم چرب‌ و متخلخلی دارند که با فشار بین دو انگشت، به راحتی‌ چربی‌ سفیدرنگی به بیرون تراوش می‌یابد. برخی‌ بینی‌ها افتادگی داشته یا نوک بزرگی‌ دارند ولی‌ پوست آنها نازک یا متوسط است. در اینگونه بینی‌ها معمولا غضروف زیر پوست بزرگ بوده و باعث بدشکلی آن می‌شود. اینها نباید با بینی‌های گوشتی اشتباه شوند.

۳- آیا این بینی‌ها برای جراحی مناسبند؟

اگر بخواهیم مناسب بودن بینی‌ را برای جراحی بر اساس ضخامت پوست درجه بندی کنیم، بهترین کاندیداها، افرادی با پوست با ضخامت متوسط می‌باشند. جراحی در بیماران با پوست بیش از اندازه نازک یا ضخیم، مشکل‌تر است. اجزای زیر پوست بینی‌، یعنی استخوان و غضروف شکل دهنده بینی‌ می‌باشند، چنانچه کمتر یا بیشتر از حد لازم برجسته و مشخص باشند، بینی‌ بدفرم به نظر می‌رسد. در افراد با پوست نازک، این اجزاء بیش از حد و در آنانکه پوست ضخیم دارند کمتر به نظر می‌رسد. جراحی می‌تواند در هر دو گروه شکل بینی‌ را بهتر و زیباتر کند.

۴- تا چه حد می‌توان به نتیجه بخش بودن جراحی در این نوع بینی‌ها امیدوار بود؟

بطور کلی‌ تغییر در این بینی‌ها نسبی می باشد، یعنی می‌توان امید بسیاری داشت که فرم بینی‌ نسبت به قبل، بهبود قابل توجهی‌ داشته باشد. این بینی‌ها را نمی‌توان خیلی‌ کوچک و ظریف کرد چون در جراحی، کار عمدتاً روی بافت استخوانی و غضروفی انجام می‌شود و بافت نرم از جمله پوست خیلی‌ قابل دستکاری نیست. به عبارت دیگر می‌توان تا هر قدر بخواهیم از استخوان و غضروف برداریم ولی از پوست نمی‌توانیم برداریم. در صورت برداشت بیش از حد از استخوان و غضروف شکل بینی‌ از قبل هم بدتر می‌شود. بنابرین می‌شود گفت که این بینی‌ها را می‌توان به فرم دلخواه نزدیک کرد ولی‌ انتظار کوچک شدن زیاد آنها بی‌مورد است.

۵- آیا تکنیک جراحی در این بینی‌ها با انواع دیگر متفاوت است؟
در بینی‌های گوشتی برخلاف بیشتر بینی‌ها، بافت استخوانی و غضروفی ضعیف‌تر است و قادر به نگهداری پوست ضخیم و سنگین روی خود نیست. به همین دلیل بینی‌ حالت کوفته و بد شکلی پیدا می‌کند. بنابراین در این جراحی در اکثر موارد نه تنها از آنها بر نمی‌داریم بلکه با گذاشتن غصروف‌های کمکی‌ یا گرافت آنها را تقویت می‌کنیم. با این روش، بینی‌ استحکام بیشتری یافته و شکل بهتری پیدا می‌کند. این گرافت‌ها معمولا از داخل بینی‌ خود فرد برداشته می‌شود.

۶- آیا می‌توان از پوست بینی‌ هم برداریم؟

برداشتن پوست از خارج به‌دلیل باقی‌ گذاشتن خط برش روی بینی‌ امکان پذیر نیست ولی‌ به‌طور محدودی می‌توان پوست را از داخل با برداشتن چربی‌ نازک کرد. البته دستکاری بیش از حد خطر ایجاد نکروز و به‌دنبال آن زخم بد فرم (اسکار) وجود دارد. به‌علاوه امکان تشکیل مجدد این چربی‌ها وجود دارد.

۷- در سالهای اخیر ادعاهایی مبنی بر کوچک کردن بینی‌ با استفاده از دستگاه‌هایی شنیده می‌شود. آیا این حرف‌ها درست است؟

در بینی‌های با پوست نازک یا متوسط به‌هیچ عنوان تاثیری ندارند، چون اشکال مهم در آنها بزرگ و برجسته بودن استخوان و غضروف است که تنها با جراحی قابل اصلاح است. در بینی‌های گوشتی هم همچنان که ذکر شد باید غصروف‌های ضعیف تقویت شوند که این هم فقط باید جراحی شود. بنابراین این دستگاه‌ها تاثیر چندانی در این بینی‌ها ندارند.

۸- یکی‌ از نکاتی‌ که در مورد جراحی بینی‌های گوشتی گفته می‌شود، امکان برگشت آن است. این مسأله چقدر صحت دارد و چگونه می‌توان احتمال آنرا کاهش داد؟

اگر روش عمل درست و دقیق باشد، امکان برگشت بسیار کم است، چون در اینجا ما غصروف‌ها را تقویت می‌کنیم که این روش دایمی و برگشت ناپذیر است. مسأله در مورد ضخامت پوست است که چنانچه با برداشتن چربی‌‌ها آنرا نازک کنیم امکان تشکیل مجدد آن وجود دارد. البته با انجام اقداماتی پس از جراحی می‌توان پوست را نازکتر کرد و از برگشت آن جلوگیری کرد. یکی‌ ازاین روش‌ها تزریق کورتن در لایه‌های عمیق پوست می‌باشد. می‌توان ۳ هفته پس از جراحی این تزریق‌ها را انجام داده و در صورت نیاز آن‌ را تکرار کنیم. این کار باید با نهایت دقت انجام پذیرد تا امکان بروز عوارض از بین برود. مواردی از نازک شدن بیش از حد پوست در یک قسمت و یا تغییر رنگ آن دیده شده است.

روش‌های دیگری از جمله مصرف کرم‌های مخصوص و یا ابزرهایی برای تراشیدن پوست نیز وجود دارد که تا حد قابل توجهی‌ موثر است.

۹- آیا احتمال بروز عوارض در این بینی‌ها بیش از بینی‌‌های دیگر است؟

اگر تکنیک‌های جراحی و مراقبت‌های بعد از آن به درستی‌ انجام شود، تفاوتی‌ با دیگران ندارد. انجام صحیح توصیه‌های پزشک و مراجعت به موقع، در گرفتن نتیجه دلخواه نقش به‌سزایی دارد.

۱۰- چه توصیه‌ای به آنانکه با بینی‌ گوشتی قصد رینوپلاستی دارند می‌کنید؟

هر چقدر آگاهی‌ این افراد به نوع بینی‌ و امکانات جراحی بیشتر باشد میزان رضایتمندی آنان افزایش می‌یابد. آنها باید تا رسیدن به نتیجه حوصله داشته باشند چون تغییرات در این بینی‌ها تدریجی‌ و طولانی است.

این افراد باید مطمئن باشند که با صبر و حوصله و آگاهی‌ کامل و انتظارات معقول به نتیجه دلخواه خواهند رسید.

۱۱-نتیجه جراحی در بینی های باصطلاح گوشتی چطور است؟      

مهمترین عامل محدود کننده در جراحی بینی پوست است. در حقیقت پوست خط قرمز در جراحی بینیست. بجز موارد اندکی ما هیچگاه پوست را دستکاری نمیکنیم. در گذشته برخی جراحان برای نازک کردن پوست از زیر آنرا تراشیده و نازک میکردند. این کار بعضأ نتایج فاجعه باری همچون فرو رفتگی در پوست و یا حتی به از بین رفتن یا نکروز قسمتی از آن می انجامید. ترمیم تمام قسمتهای بینی در جراحیهای ارمیمی امکانپذیر است مگر در ضایعات پوستی.در جراحی های نوین بینی های گوشتی فرم دادن به بینی با افزایش استحکام به اسکلت غضروفی هدف اصلیست. با این کار نوک بینی باریک تر شده و افتادگی آن هم اصلاح میگردد. گرچه بافت چندانی از بینی برداشته نشده و حتی به آن اضافه میشود، ولی بینی شکیل تر و کوچکتر بنظر میرسد.

۱۲-افراد با بینی گوشتی چقدر میتوانند از نتیجه جراحی انتظار بهبود داشته باشند؟

اگر چنانچه این افراد انتظار معقولی داشته باشند میتوان به انها نوید بینی خوش فرم و شکیلی را داد. آنها نباید بهیچ وجه انتظار بینی کوچک، فانتزی و یا عروسکی داشته باشند.

۱۳-آیا هر بینی گوشتی را میتوان عمل کرد؟

خیر. در برخی آفراد و بخصوص آقایان پوست بسیار چرب و ضخیم است و جراحی در آنان فایده ای نداشته و حتی ممکن است شرایط را بدتر کند. بهتر است ابتدا با برخی اقدامات پوستی مانند تراشیدن پوست و یا لیزر ضخامت آن را کمتر کرده و سپس اقدام به جراحی نمود. 

رینوپلاستی اولیه(Primary Rhinoplasty): اگر جراحی در فردی که تاکنون سابقه جراحی بینی‌ نداشته انجام شود به آن جراحی اولیه گفته میشود.

رینوپلاستی ثانویه(Secondary Rhinoplasty): زمانیست که جراحی بر روی فردی که قبلا یک یا چند بار توسط جراح یا جراحان دیگر عمل بینی‌ شده انجام شود.

رینوپلاستی ترمیمی یا رتوش(Revision Rhinoplasty): اگر جراحی مجدد توسط جراح اول انجام شود به آن رینوپلاستی ترمیمی می‌گویند.

رینوپلاستی یکی‌ از پیچیده ترین جراحیهای زیبایی‌ در بدن می‌باشد. بینی‌ به دلیل برجستگی و قرار گرفتن در مرکز صورت کاملا مورد توجه در نگاه اول است و کوچکترین ایراد ممکن است چشمگیر باشد. همچنین با داشتن بافتهای متنوعی مثل پوست، چربی‌، ماهیچه، استخوان و غضروف کار بر روی آن چالش برانگیز است. بعلاوه بینی‌ فقط عضوی برای زیبایی‌ نیست و وظائف مهمی‌ همچون تنفس، و بویأیی دارد که در زمان جراحی باید مورد توجه قرار گیرد.

چنانچه جراح دانش، تجربه و هنر کافی‌ داشته باشد، با بررسی‌ دقیق طرحی مناسب و متناسب با صورت آماده کرده و به بینی‌ شکلی‌ جدید میدهد. بدین ترتیب در غالب موارد در همان جراحی اول نتیجه دلخواه به دست میاید ولی‌ گاهی (۵ تا ۱۰%موارد) علیرغم تمامی‌ تمهیدات ایراداتی باقی‌ میماند که نیاز به جراحی مجدد است. خوشبختانه امروزه با افزایش دانش و تجربه جراحان بندرت اشکالات جدی و شدید را شاهد هستیم.

جراحی مجدد همیشه با محدودیتهأیی همراه است. مهمترین مساله وجود چسبندگی در بافتها و تغییر در آناتومی بینیست. چنانچه در جراحی اول اصول رعایت شده و جراحی توسط جراح اول صورت پذیرد اشکالات کمتری دارد، ولی‌ اگر جراحی توسط فرد کم تجربه و نا اشنا انجام شده باشد کار را برای جراح دوم مشکل می‌کند.

دلائل گوناگونی برای جراحی مجدد وجود دارد که ایرادات خفیف تا عمده را شامل میشود. هر چه ایرادات بزرگتر باشد احتمال رسیدن به نتیجه دلخواه کمتر میشود. ایراداتی که سبب میشوند بیمار به جراحی مجدد نیاز پیدا کند را می‌توان به ۵ دسته تقسیم نمود:

۱- کم برداشته شدن؛ مثل برنداشتن کامل قوز بینی‌. این دست از ایرادات را می‌توان به سادگی‌ در جراحی بعدی برطرف کرد.
۲- محکم نکردن اسکلت بینی‌؛ مثل نوک بینی‌ که باعث افتادگی آن میشود. اینها نیز توسط جراح مجرب به سادگی‌ قابل اصلاح است.
۳- عدم رفع ایرادات قبل از عمل اول؛ مثل انحراف و کجی بینی‌. این ایرادات هم اصلاح پذیرند.
۴- مشکلات ناشی‌ از برداشتن بیش از حد بافتهای بینی‌. فرورفتگی در پشت بینی‌ (بینی‌ زینی شکل) و یا در دیواره های بینی‌ یا سر بالا شدن زیاد از این قبیل مشکلات هستند. اصلاح این موارد چالش برانگیز بوده و نیاز به

مهارت فراوان جراح دارد. در این مورد لازم است اسکلت بینی‌ با استفاده از غضروف یا استخوان خود بیمار تقویت شود. این بافتها را را می‌توان از غضروف داخل بینی‌، لاله گوش یا دنده یا برخی‌ استخوانها به دست آورد. نتیجه این جراحی‌ها همیشه قابل پیش بینی‌ نیستند.
۵- سخت‌ترین شرایط زمانیست که به پوست بینی‌ آسیب رسیده باشد. ترمیم این حالت بسیار مشکل و گاهی غیر ممکن است. خوشبختانه این موارد بسیار نادر دیده میشود.

تجربه جراح در جراحی مجدد بسیار حائز اهمیت است، چون همانگونه که گفته شد وضعیت بینی‌ با بینی‌ دست نخورده کاملا متفاوت است و جراح باید آماده اصلاح هر گونه ایرادی باشد. ارزیابی دقیق بیمار و ایرادات بینی‌

بسیار مهم است. سطح انتظارات بیمار باید معقول باشد و محدودیت های عمل را درک کند، در غیر این صورت جراح از دست زدن به چنین عملی‌ باید اجتناب نماید.

چنانچه در این شرایط انتظارات واقع گرایانه داشته و بینی‌ خود را به جراح حاذقی سپرده اید، بسیار امیدوار باشید. 

حدود ۲۲ سال پیش که جراحی بینی‌ را شروع کردم، شاید کمتر از ده درصد از بیمارانم را آقایان تشکیل میدادند، در حالیکه بررسی ۵ سال اخیر نشان میدهد که از هر ۱۰ مورد رینوپلاستی، ۳ نفر مرد هستند. گرچه بدلیل بیشتر بودن احتمال شکستگی در آقایان تعدادی از آنان به علت انحراف بینی‌ مراجعه میکنند، ولی‌ بیشتر آنها دلیل مراجعه شان انجام عمل زیبایی‌ است.
هنوز افراد و حتی پزشکانی هستند که اعتقاد دارند رینوپلاستی در آقایان انجام نشود ولی‌ من معتقدم که درخواست زیباسازی و تناسب اندام و اعضا حق هم خانمها و هم آقایان است. البته تفاوتهای زیادی بین دو جنس از نظر ساختمان بینی‌، انگیزه‌ها و روحیات وجود دارد که جراح باید آنها را به دقت مورد بررسی قرار دهد. برخی‌ آقایان درک روشنی از انگیزه‌ها و دلایل انجام این عمل ندارند و یا بعضی ممکن است انتظارات غیر واقعی و ایده آلیستی از آن داشته باشند. در نتیجه پس از عمل هم به هیچ وجه راضی‌ نشده و دچار مشکلاتی شوند. جراح باید این افراد را مورد ارزیابی دقیق قرار داده و از انجام عمل در افرادی با شخصیت متزلزل جدا اجتناب نماید.
از نظر ساختمانی تفاوتهای قابل ملاحظه ای بین بینی‌ خانمها و آقایان وجود دارد. آقایان دارای بینی‌ بزرگتر و محکمتر با پوست ضخیمتر  و استخوان و غضروف قویتری میباشند، بنابراین نتیجه جراحی در آنان متفاوت است.
تفاوتهای اصلی‌ بین دو جنس بشرح ذیل است:
۱- زاویه بین پیشانی و بینی(Nasofrontal Angle)‌ در آقایان کمی تنگتر (حادتر) از خانمهاست.
۲- زاویه مطلوب بین بینی‌ و لب(Nasolabial Angle) در خانمها حدود ۹۵ تا ۱۰۵ و در آقایان  ۹۰ تا ۹۵ درجه است.
۳- خط پشت بینی‌ از نیمرخ در آقایان کاملا صاف و در خانمها کمی‌ شیبدار است.
۴ -طول بینی‌ در آقایان بیشتر است.
۵- برجستگی نو‌ک بینی‌ (فاصله نو‌ک تا صورت در نیمرخ) در آقایان بیشتر است.
۶- در نمای روبرو عرض بینی‌ در تمام نقاط از جمله در نو‌ک بیش از خانم هست.

همچنین مدت زمان تورم، ترمیم و نتیجه نهایی در آقایان بیش از خانمهاست. بنابرین نباید انتظار بینی‌ ظریف و کوچک را در آقایان داشت و چنانچه آقائی درخواست بینی‌ ظریف کرد درخواستی غیر منطقیست و جراح باید از این جراحی احتراز کند. 

فعالیت های بدنی بعد از عمل بینی | ورزش بعد از جراحی بینی
۱- از حدود دو ساعت پس از جراحی میتوانید از بستر برخیزید ولی در ۲۴ ساعت اول این کار حتما با کمک دیگران باشد چون ممکن است بدلیل داروهای بیهوشی دچار سرگیجه شده و تعادل خود را از دست بدهید.
۲- از روز دوم باید ساعاتی را در منزل قدم بزنید ولی از خم شدن و برداشتن هر گونه وزنه خودداری نمایید.
۳- بهتر است که در هفته اول در منزل استراحت نمایید ولی اگر بهر دلیل مجبورید کار خود را شروع کنید باید بعد از روز سوم بوده و با حداقل فعالیت بدنی همراه باشد.
۴- از هفته دوم میتوانید پیاده روی در حد یک ساعت در روز را انجام دهید.
۵- نرمشهای سبک بدون حرکات شدید بدن مثل ورزش یوگا و دوچرخه سواری بعد از ۴ هفته مجاز است.
۶- ورزشهای با حرکات متوسط بدن مثل شنا، تنیس روی میز، ایروبیک و والیبال بعد از دو ماه قابل انجام است.
۷- ورزشهایی که همراه با برخورد است مثل فوتبال و بسکتبال بهتر است ازماه چهارم به بعد انجام شود.
۸- ورزشهای توأم با در گیری مثل کشتی، کاراته و بوکس حداقل ۶ ماه و ترجیحٱ یکسال بعد از جراحی شروع شود.

بعد از یکسال بینی عمل شده تفاوت چندانی از نظر استحکام با بینی معمولی ندارد

لیزر یک وسیله جراحیست که مهمترین کاربرد آن در پزشکی دادن برشهای جراحی و برداشتن ضایعاتی مثل تومورهاست. جراحان گوش و حلق و بینی عمدتأ از آن در برداشتن تومورهای خوش خیم و بدخیم دهان و حلق و حنجره استفاده میکنند. در بیماریهای بینی و سینوس مثل پولیپ هم کاربرد محدودی دارد. میشود گفت که لیزر هیچ جایگاهی در جراحی زیبایی بینی ندارد چون در اینجا کار اصلی روی استخوان و غضروف است که استفاده از لیزر بیمورد است. البته ممکن است جراحی برشهای پوستی را با لیزر انجام دهد ولی مزیتی بر وسایل معمولی تر ندارد.

پس چرا برخی جراحان وعده جراحی بینی با لیزر را به بیمارانشان میدهند؟

همانگونه که گفته شد لیزر کاربردی در جراحی زیبایی بینی ندارد ولی ممکن است بخواهند از لیزر برای کوچک کردن توربین و یا برداشتن پولیپ استفاده کنند. توربینها زوائد استخوانی هستند که پوششی از مخاط مخصوص داشته که ممکن است بر اثر عفونتهای مکرر و یا آلرژی بزرگ و باعث تنگ شدن مسیر تنفس شوند. در این حالت جراح بینی آنها را با استفاده از لیزر و یا وسائل دیگر کوچک میکند.گاهی هم ممکن است استفاده از واژه لیزر مانند اینکه بگوید `بینی شما را لیزری عمل میکنم` بدین منظور باشد که `بینی شما را بظرافت لیزر عمل میکنم`

آیا روشهای غیر جراحی هم برای زیباتر کردن بینی وجود دارد؟

روش اصلی زیبا سازی بینی جراحیست ولی ممکن است برخی ایرادات کوچک با روشهای دیگر بهتر شود. البته غالب این روشها اثر دراز مدت نداشته و بینی به حالت قبلی خود باز میگردد. یکی از این روشها تزریق بوتاکس در کسانیست که با خنده نوک بینی آنها بمیزان قابل ملاحظه ای به پایین کشیده میشود. علت این مسئله فعالیت بیش از حد ماهیچه کوچکیست که پایین آورنده نوک بینیست. تزریق بوتاکس در داخل این ماهیچه میتواند برای مدتی این مسئله را مرتفع نماید.در برخی بینیها فرورفتگی هایی کوچک در مناطق مختلف مشاهده میشود که میتوان با تزریق فیلرهایی مثل کلاژن یا هیالورانیک اسید آنها را پر کرده و ظاهر بهتری به بینی داد، ولی این کار هم موقتی است.

روش دیگری هم که اخیرآ ابداع شده بالا بردن نوک بینی با استفاده از نخهای مخصوص است. با توجه به جدید بودن آن هنوز نمیتوان در مورد آن اظهار نظر صریحی کرد.

در بینیهای با پوست بسیار ضخیم هم میتوان پوست را با ابزارهای مخصوص تراش داد و یا با استفاده از لیزر از ضخامت آن کاست.همانگونه که اشاره شد این روشها کاربرد محدودی داشته‌و موقتیست. روش اصلی همان جراحیست که نتیجه ای دائمی داشته و در تمام بینی ها قابل استفاده است. 

 

مراقبت های بعد از رینوپلاستی:

حال که عمل جراحی بینی را با موفقیت پشت سر گذاشته اید، باید بدانید که مراقبتهای بعد از جراحی بینی در نتیجه نهایی نقش بسزائی دارند. این موضوع در روزها و هفته‌های اول اهمیت بیشتری می‌یابند . مهمترین مساله ضربه نخوردن بینی‌ حتی در حد ملایم است. توضیحات و توصیه‌های زیر به شما در این امر کمک می‌کند:

۱- معمولاً در چند ساعت اول در کلینیک یا بیمارستان بستری هستید. در این مدت پرستاران مواظب شما هستند.
۲- در ۲۴ ساعت اول کاملا استراحت کنید. در این مدت اگر قصد دارید از جایتان بلند شوید حتما با کمک دیگران باشد چون ممکن است سرگیجه داشته باشید. پس از این مدت میتوانید حرکات بیشتری انجام دهید ولی‌ توصیه میشود که حتی المقدور در هفته اول بیشتر استراحت کنید. فعالیتهای ورزشی سنگین، شنا و ایروبیک تا دو ماه ممنوع است.

۳- در هنگام خوابیدن سعی‌ کنید بیشتر به پشت بخوابید و چند بالش بیشتر زیر سر خود بگذارید.

۴- اگر داخل بینیتان پانسمان (تامپون) است، زمان بیرون آوردن آن به شما اطلاع داده میشود. این زمان معمولاً ۲ تا ۳ روز است. این تامپونها کوچک بوده و درآوردن آن درد چندانی ندارد.

۵- معمولاً درد چندانی پس از عمل ندارید مگر آنکه بینی ضربه ای بخورد. درد با مسکنهایی مثل استامینوفن بهبود می‌یابد.

۶- پانسمان زیر بینی‌ را در صورت آغشته شدن به خون و یا ترشحات میتوانید تعویض کنید ولی‌ به هیچ عنوان به تامپون داخل بینی‌ و محافظ روی آن )اسپلینت) دست نزنید.

۷- بخیه‌ها و اسپلینت روی بینی‌ معمولاً در روز ۶ یا ۷ برداشته میشوند.

۸- استفاده از کمپرس یخ در ۲۴ تا ۴۸ ساعت اول به کاهش کبودی و تورم کمک می‌کند ولی‌ پس از آن اثر چندانی ندارد. از کمپرس یخ به تناوب استفاده کنید، مثلا هر نیم ساعت بمدت یک ربع آنرا روی چشم و صورت نگهدارید.

۹- در روز اول از مایعات و پس ازآن از غذاهای نرم استفاده کنید.

۱۰- از حرف زدن، خندیدن و مکالمه طولانی‌ تلفنی در ۲ تا ۳ هفته اول اجتناب نمائید.

۱۱- در روزهای اول ممکن است ترشحات خونابه ای از بینی‌ خارج شود که طبیعیست ولی‌ در صورت خونریزی مراتب را اطلاع دهید.

۱۲- از مسواک نرم استفاده کنید، با دهان باز عطسه کنید و  لباس‌های دکمه دار بپوشید.

۱۳- از روزهای دوم یا سوم شستشوی بینی‌ را به آهستگی با سرم ‌نمکی و با استفاده از سرنگ ۱۰ سی‌ سی‌ یا دیگر وسائل شستشو دهنده دیگر شروع کنید. میتوانید با احتیاط از گوش پاک کن خیس جهت تمیز کردن قسمتهای پائین داخل بینی‌ استفاده کنید.

۱۴-از فین کردن محکم تا دو هفته خودداری کنید.

۱۵- بمدت دو ماه از عینکهای آفتابی و طبی استفاده نکنید و در صورت نیاز میتوانید لنز تماسی گذشته و یا عینک را با چسب به پیشانی بچسبانید تا به بینیتان فشار نیاورد.

۱۶- در ماه‌های اول از قرار گرفتن در معرض نور آفتاب خودداری کنید.

۱۷- فرم بینی‌ شما در روزها و هفته‌های اول مشخص نیست، بنابرین از وسواس زیاد و مشاهده مکرر خود در آینه خودداری نمائید. همچنین در این مدت به هیچکس اجازه ندهید در مورد بینی‌ شما قضاوت کند.